blog's en ervaringen

28. jul, 2014

Het is bijna zover. Begin september zal er vrachtauto met hulpgoederen naar Moldavië vertrekken. In het afgelopen jaar hebben we veel spullen gekregen. In eerste instantie vooral kleding, maar al snel kwamen er ook meubelen, speelgoed, etc.In eerste instantie overviel ons dit een beetje en was het onderlinge grapje dat we nog een aanhanger mee moesten nemen om alles op de plaats van bestemming te krijgen. Al snel was duidelijk dat er een vrachtauto nodig zou zijn. Dit hebben we opgepakt en inmiddels is het zover dat een hulptransport met diverse spullen klaarstaat. En divers is ook echt divers. In het transport zal kleding meegaan, maar ook meubels, kinderbedjes, schooltafels en stoelen, dozen vol met speelgoed, dekens, bedden en matrassen, naaimachines, enzovoorts, enzovoorts.

We zijn dankbaar dat er zoveel mensen een warm hart hebben voor de nood in Moldavië en op deze wijze hun bijdrage willen doen. Ook dank aan Omroep Gelderland waar we in een radio uitzending een oproep konden doen voor naaimachines. Het resultaat hiervan overtrof onze stoutste verwachting. Maar liefst 24 goede naaimachines en een lederstikmachine staan inmiddels klaar voor transport.

Nog steeds komen er spullen binnen. Wat deze keer niet in de vrachtauto zal kunnen, zal in een volgend transport meegenomen worden. Uw spullen blijven dus van harte welkom. Al u spullen heeft kunt u dit aangeven via ons mailadres movu-moldova@kpnmail.nl of via telefoonnummer 06-20090029.

27. apr, 2014

Een mooi en bijzonder project dit voorjaar.

Op onze vraag wat ondersteunend zou kunnen zijn voor de komende periode, kwam een duidelijk antwoord. Het is belangrijk dat mensen zelfvoorzienend kunnen zijn. Dat zij kunnen investeren in hun directe situatie voor hun gezinnen.

Concreet was de vraag: Is het mogelijk om zaai- en pootgoed ter beschikking te stellen aan gezinnen. Het is voor veel mensen niet mogelijk om dit zelf aan te kopen doordat financiën daarvoor ontbreken. Als ze wel zaai- en pootgoed hebben kunnen ze dit verbouwen om op die manier te voorzien in eigen voeding en mogelijk voorraad voor komende herfst en winter.

Daarnaast is het goed voor de eigenwaarde van mensen als ze op deze manier voor zichzelf kunnen zorgen.

Voor ons was dit een verrassende als ook een hele duidelijke vraag waar we niet lang over behoefden na te denken. Zo simpel en zo doeltreffend.

Het nieuws dat deze spullen beschikbaar waren ging snel de ronde en mensen kwamen zelf ook langs met de vraag mee te kunnen doen in dit project.

Inmiddels is het zaai- en pootgoed gekocht en verspreid aan diegene die de handen uit de mouwen willen steken in, inmiddels 5 dorpen. Tuinen zijn klaargemaakt en de spullen zitten inmiddels in de grond. Nu natuurlijk de hoop dat het gaat groeien en dat de opbrengst groot zal zijn. Het is bijzonder te ervaren dat de impact van dit project zo groot is, en dat zoveel mensen hieraan mee willen doen.  Mede door uw bijdrage is het voor ons mogelijk een dergelijk project te ondersteunen en financieren. Hiervoor onze hartelijke dank. En meer nog de dank vanuit Moldavië, van al deze mensen voor wie het nu mogelijk is geworden om zelf in hun eten te voorzien.           

27. feb, 2014

2011 zijn wij voor het eerst in Moldavië geweest. Wat dan op je af komt is het grote verschil tussen Nederland en dit land. Dan is het toch wel even wennen en vaal ook slikken van wat je zien en meemaakt. Omgekeerd was dit afgelopen week. Om elkaar beter te leren begrijpen hadden wij Vasile al enkele malen uitgenodigd om naar Nederland te komen. Wij zijn nu in de afgelopen jaren al vele malen in zijn land geweest en hebben dit leren kennen, waarderen en op een bepaalde manier liefhebben. We zijn betrokken geraakt bij vele mensen, gezinnen. We hebben het wel en wee leren kennen van deze mensen. We zijn in hun huizen te gast geweest. Met hen gesproken, gegeten en lief maar ook leed gedeeld. We worden op de hoogte gehouden van alles wat er gebeurd als we er niet zijn. (lang leve het medium "Skype" wat de wereld dicht bij brengt waar je ook bent). We hebben ook gemerkt hoe men naar ons Nederland kijkt. Niet altijd goed wetend waar het ergens ligt, maar wel dat het onderdeel uitmaakt van het "rijke westen". Ook al probeer je uit te leggen dat dat rijke maar heel betrekkelijk is. Dat we op een bepaalde manier zelfs jaloers kunnen zijn op Moldavië. De eenvoud en het overzichtelijke van het leven, de manier hoe men met elkaar omgaat en dergelijke. Jazeker, het is er bittere armoede en veel ellende en daar zijn we zeker niet jaloers op. Maar dat de (relatieve) rijkdom bij ons nou echt alles mooier en beter maakt?? Als we dan vertellen dat het hier in Nederland ook niet altijd beter is en dat echt niet alles goud is wat er blinkt, kijkt men je toch met een ongelovige blik aan.

In deze context hebbe we Vasile uitgenodigd de grote stap te maken en ons land te bezoeken. Om te zien hoe het hier is en met ons mee te beleven wat het leven hier voor de Nederlanders betekent. Na vele aarzeling is het er toch van gekomen dat hij deze uitnodiging aannam. Afgelopen week is hij hier geweest. Hij is bij ons in huis geweest. Kennis gemaakt met onze kinderen en kleinkinderen. We zijn op bezoek geweest bij een basisschool, een tuinderij, een houtbewerkingsbedrijf en een fruitbedrijf, etc. (overigens voor alle mensen die hier zo spontaan voor open stonden en deze bezoeken mogelijk maakten onze hele hartelijke dank hiervoor). Maar natuurlijk ook een bezoek aan de traditionele Hollandse dingen als een bezoek aan de molen in Kinderdijk. Op deze manier heeft hij een (kleine) indruk gekregen van ons land. Iedere avond zat zijn hoofd vol nieuwe indrukken. Zoals voor ons zijn land een cultuurschok was, was dit bezoek voor hem een cultuurschok. Nu terugkijkend zegt hij dat het een waardevolle ervaring is geweest om ons in onze omgeving, in ons leven hier te ontmoeten en met ons dit te delen. Bijzonder was het van het aan het eind te horen dat het hier echt niet altijd beter is. Ja, de armoede die zijn land kent, is hier niet. Maar ons leven is wel heel ingewikkeld, gejaagd en sociaal beperkt, gaf hij aan. De druk van moeten presteren, de welvaartsziekten, de stress en psychische problemen die dat met zich mee kan brengen. In die zin heeft hij in korte tijd ervaren dat Nederland met alles wat we hebben voor hem niet beter is. Met een ervaring rijker, met begrip voor ons leven hier, is hij weer terug gegaan naar huis. Thuis waar het leven weliswaar zwaar is, maar wel overzichtelijk en eenvoudig. Maar zeker ook met ideeën om mee te nemen voor de ontwikkeling van zijn land.

Met elkaar hebben we de projecten voor dit jaar afgesproken. We gaan verder met ingezette hulp aan kinderen en ouderen. Met ondersteuning aan de school zoals we dit afgelopen jaar gedaan hebben. Als Stichting hebben we afgesproken dat kinderen waar in de thuis situatie geen eten is, dagelijks een warme maaltijd zullen krijgen. Dat ouderen voedselpakketten zullen krijgen en dat voor alle kinderen in het dorp leermiddelen en schoolgeld beschikbaar is. Aan het eind van het jaar ook weer de kerstpakketten en de extra voedselpakketten. Maar ook, mede door giften die we ontvangen voor dit werk, is het nu mogelijk onze activiteiten verder uit te breiden over enkele dorpen meer. Er zal nu poot- en zaaigoed gekocht en uitgedeeld gaan worden voor diegene die dit niet zelf kunnen aanschaffen waarmee deze mensen in de gelegenheid gesteld worden in eigen onderhoud te gaan voorzien. Ook zal er in de zomer een "kampweek" georganiseerd gaan worden voor kinderen en jongeren. Verder zal er dit jaar ook speciale aandacht zijn voor zieken en gehandicapten.

Waarom deze keuze gemaakt? Omdat dit de keuze is vanuit de mensen uit Moldavië. Dit zien zij als eerste en belangrijkste zaken op dit moment. Er is nog en heel wensenlijstje meer, maar dit zijn hun prioriteiten.

Tot slot: We willen, mede namens de mensen in Moldavië, vooral ook ieder (ons bekende mensen maar ook onbekende mensen) die dit alles met ons mogelijk maakt door middel van giften en donatie hartelijk bedanken. Bedanken voor uw bijdrage en voor uw vertrouwen. Bedanken voor de kansen en mogelijkheden voor veel mensen.

2. feb, 2014

Winter:

Dag 1: Het is een groot verschil of je in de zomer/voorjaar in Moldavië bent of als het echt winter is. Ik was er nog nooit geweest in de winterperiode en wilde graag meemaken wat het betekent voor de mensen in het land als het écht winter is. Toen we in december de reis planden was er nog geen sprake van winter. Sterker nog, een week voor ons vertrek was het voor Moldavische begrippen nog steeds warm en waren de temperaturen nog steeds boven nul. (overigens net als in Nederland waar we dit jaar geen echte winter hebben gehad, toch nog toe).

Maar het kan snel veranderen. Op vrijdag 24 januari vertrokken we met zijn tweeën naar Moldavië. Bij aankomst in Chisinau was er een klein laagje sneeuw gevallen en was de temperatuur net onder nul. Op het vliegveld werden we verwelkomd door onze contactpersoon Vasile. Onderweg naar Moscovei en Trifistii begon het al weer te sneeuwen en zakte de temperatuur tot ruim 10 graden onder nul. (Het was of de winter op ons gewacht had). Het is bijna deprimerend om op te merken dat er in deze omstandigheden maar bij ongeveer bij 1 op de 5 huizen rook uit de schoorsteen komt. Je weet dat er mensen in deze huizen zijn die dus geen verwarming hebben om de doodeenvoudige reden dat er geen geld is voor brandstof (hout of kolen).De hele nacht is het blijven sneeuwen en de temperatuur zakte door naar 15 á 20 graden onder nul.

Dag 2, zaterdag: Zo lag er de volgende morgen een pak sneeuw van ruim 30 centimeter en was het met een stevige wind erbij snijdend koud. Deze dag hebben we vooral gebruikt om bezoeken af te leggen aan ouderen en gezinnen. Op het eerste adres waar we heen gingen woont een oude vrouw van in de 80. Haar zoon van 50 was recent weer voor een poosje bij haar ingetrokken en had inmiddels haar pensioentje voor de komende maand omgezet in alcohol (zoals veel mensen een alcoholist). Gevolg was dus dat deze vrouw in een door en door koud huisje zat zonder eten voor de komende tijd. Als eerste bezoek grijpt een dergelijke situatie diep door tot in het diepst van je ziel. Geld achter laten heeft geen enkele zin omdat je weet dat dit binnen de korst mogelijke tijd weer is omgezet in alcohol. Daarom hebben we een zak met kolen achter gelaten(beschikbaar gesteld door de kerk van Moscovei).Maar we zijn ook naar de plaatselijke winkel gegaan en hebben daar een voedselpakket gekocht en hebben dat daar gebracht. Op adres twee was het al niet veel beter. Nu een gezin, man-vrouw-vier kinderen en een kleinkind van nog geen jaar. Ook hier geen brandstof en weinig voedsel. Dus de tweede zak kolen moest er aan te pas komen om ook hier hulp te bieden. Ook kleding die we meegenomen hadden was geen overbodige luxe. In deze winterkou was de warmste jas van kinderen een colbertje en de schoenen waren slippers in deze kou. Goed voor de zomer maar in, inmiddels een halve meter sneeuw absoluut ontoereikend.

Deze dag hebben we zo nog meer adressen bezocht en overal kwamen we dezelfde situatie tegen. In het bijzonder ouderen waar niemand naar omkijkt en gezinnen met kleine kinderen zijn hartverscheurend in hun omstandigheden. Is iedereen arm? Nee zeker niet. Er zijn ook mensen die het beter hebben doordat zij in het buitenland werken en daardoor wel in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Tegelijkertijd roept dit wel nieuwe problemen op, als ouders voor langere tijd naar het buitenland gaan (Rusland, Italië, Griekenland, etc.) en kinderen bij grootouders of bekenden worden achter gelaten. Normale ouder-kind relaties staan onder grote druk en scheidingen komen veel voor omdat men van elkaar vervreemd.

Dag 3: zondag. Het sneeuwen is nog niet opgehouden en inmiddels ligt er bijna een halve meter sneeuw. Aangezien de wegen heel anders zijn dan in Nederland is het ploeteren met onze huurauto om door de sneeuw te komen. En soms, ….. soms lukt dit dan ook niet omdat de wegen geen wegen zijn maar paden. En dat deze niet zoals in Nederland sneeuwvrij gehouden worden met schuivers en zout. Het is gewoon flink gas geven en met een beetje vaart schiet je met een beetje geluk door de volgende sneeuwduin heen.

 Deze dag bezoeken we in de ochtend en in de middag een kerkdienst in verschillende dorpen. Bijzonder om te ervaren hoe welkom je bent. Nog niet eens zo zeer om de spullen of ondersteuning die je meebrengt, maar vooral om het contact. De wederzijdse aandacht voor elkaar, het gezien en gehoord worden. Verder bezoeken we deze dag veel bekenden, inmiddels vrienden. Overal waar we komen een hartverwarmend onthaal en tijd te kort om bij iedereen langs te gaan. Gelukkig hebben we elkaar al in de kerkdienst ontmoet.

Dag 4 maandag: Deze dag bezoeken we de school, het eetproject en de buitenschoolse opvang. Afgelopen voorjaar zijn we voor het eerst op deze school geweest en daar gestart met enkele projecten. Ons bezoek was al aangekondigd en we werden dus opgewacht door de directrice, leraressen en kinderen. Het is goed om te zien dat alle kinderen - in tegenstelling tot afgelopen voorjaar- kunnen beschikken over lesmateriaal (schriften, boeken, pennen etc.). Ook hier bijzonder en een voorrecht te mogen ervaren hoe mensen/leraressen en directrice ons toelaten in het wel en wel van de school. De dilemma’s, de problemen, maar ook de mooie ontwikkelingen. Heel open worden deze met ons gedeeld en besproken. Door op deze manier “in de keuken”te mogen kijken krijgen we een indruk van het wel en wee van de school en de kinderen, zowel op school als in de thuissituaties.

Het eetproject: Mede dankzij donaties afgelopen jaar is dit toen van start gegaan. De keuken is weer goedgekeurd door de inspectie en er worden iedere dag (eenvoudige) maaltijden voor kinderen gemaakt. Nu ook voor kinderen van wie de ouders hiervoor geen bijdrage kunnen betalen, is er in ieder geval een maaltijd per dag beschikbaar. En in de buitenschoolse opvang kunnen kinderen nog een poosje langer onbezorgd kind zijn, voordat ze weer naar de rauwe werkelijkheid van de thuissituatie terug gaan.

Met  een naderend Afscheid in zicht, ’s avonds  nog een gezamenlijke maaltijd met nog meer vrienden en bekenden. Stiekem hopen we beide dat er nog veel meer sneeuw zal vallen de komende nacht, zodat het onmogelijk zal zijn om terug te gaan naar het vliegveld en naar huis. Ondanks alles hebben we het allebei goed in dit land. Tegelijkertijd willen we ook weer terug naar ons eigen huis en naar onze gezinnen. Een dubbel gevoel dus van naderend afscheid en weer thuiskomen. Maar wel tekenend voor de kontakten met elkaar.

Dag 5 dinsdag: De dag van afscheid en terug naar huis. In het vliegtuig merken we beide hoe intensief deze dagen zijn geweest en hoe vol we zitten met indrukken.

Het was goed om er geweest te zijn, om samen te leven en samen te spreken over wat er zich al aan het ontwikkelen is en wat er nog nodig en gewenst is.

 

 

 

26. dec, 2013

Enkele weken geleden kregen we het bericht dat het jaarlijks kerstpakketje wat kinderen op school krijgen helaas gestopt was. Tot op heden zat in het budget van scholen om aan het begin van de kerstvakantie aan kinderen een kerstpakketje mee te geven. Dit pakket bestond voornamenlijk uit voedsel en wat snoep. (Vooral chocolade voor de broodnodige bouwstoffen en energie.) Maar helaas zijn ook de bezuinigingen in Moldavië voelbaar zijn. Want daar is ook sprake van een ressessie. Hierdoor was het voor de school niet meer mogelijk een dergelijk pakketje aan kinderen mee te geven. Tijdens schooldagen kunnen kinderen gebruik maken (en iedereen doet dat) van de maaltijd in het schoolproject. Als er geen school is worden deze maaltijden niet klaar gemaakt en zijn dus niet beschikbaar. Het doel van het kerstpakketje was dan ook om kinderen een waardevolle aanvulling mee te geven voor de vakantieperiode. Zoals gezegd, door geldgebrek was dit nu plotseling niet meer mogelijk. Met in het achterhoofd de gedachte hoe wij hier in Nederland vaak aan tafel zitten met kerst, met veelal extra's en soms ook overdaad, was voor ons de gedachte dat kinderen (en ouderen) daar echt honger hebben en veel te kort komen, er een die niet past en niet in verhouding tot elkaar staat. Met elkaar hebben we het mogelijk kunnen maken dat er toch nog inkopen gedaan zijn en dat alle kinderen toch dit kerstpakket gekregen hebben. Maar niet alleen kinderen hebben deze ondersteuning nodig. Er zijn ook veel ouderen die helemaal op zichzelf aangewezen zijn. Ook voor hen hebben we kunnen realiseren dat er voedselpakketten gemaakt zijn en uitgedeelt op die plekken waar de nood het hoogst is. Op de pagina's van het schoolproject en van ouderen zijn foto's te zien op deze website van het uitreiken van de pakketten. Mooie maar vooral ook ontroerende foto's die inzichtelijk maken hoe nodig hulp en ondersteuning is en wat dit voor mensen betekent.