reiservaring Willianne 2015

14. feb, 2015

Dag 1 in Moldavië.
Hallo en welkom bij mijn avonturenblog.
Vandaag zijn we vertrokken naar Moldavië. En je denkt vast, het is vandaag alleen nog maar de reis. Nou, het is me een reis. Vanochtend vroeg (om half 6) opgestaan. Wat op zich wel vroeg is, en op het moment dat we in de auto willen stappen ( rond 6 uur, half 7 ) begint het te sneeuwen. Dus wij snel in de auto gestapt en begonnen aan de reis richting Schiphol. Af en toe moesten we rustig rijden maar niet echt vast gestaan. Achteraf hoorde we dat er file stond. Wij zijn de file voor geweest.
Onze auto ergens geparkeerd en met een bus naar het vliegveld gebracht. Op het vliegveld even zoeken waar we heen moeten, maar daar kwamen we al snel achter. Onszelf ingecheckt en door de douane gegaan. Alles ging er makkelijk en snel. We konden zelfs nog wat drinken en een broodje pakken op het vliegveld. Daarna zijn we naar onze gate gelopen. We moeten nog even wachten voordat we kunnen instappen. Als we naar buiten kijken zien we onze koeien bagage klaarstaan om in het vliegtuig te worden gelegd. Onze koeien bagage zijn onze koffers die koeien vlekken hebben op de buiten kant. Als we zien dat ze in het vliegtuig liggen stappen we in het vliegtuig.
De eerste vlucht is naar Oostenrijk, het is een vluchtreis van 1 uur en 45 minuten. Het is altijd leuk om te vliegen omdat de wereld dan zo klein wordt als je in de lucht zit. Wat logisch is. Bij de borden die je bij het vliegtuig ziet staat: Hello world, here I come, dat is een mooie tekst die ik onthoud.

Als we in Oostenrijk aankomen zien we aan de tijd dat onze volgende vlucht al aan het boarding is. Onze volgende vlucht is de laatste vlucht van de dag naar Moldavië. Dus we moesten even hard rennen naar de volgende gate. Maar gelukkig zijn we op tijd en als we zitten horen we dat het vliegtuig wordt gestart en we gaan vertrekken.

De vlucht is iets korter dan de eerst vlucht en we komen om kwart over 2 Nederlandse tijd aan. Moldavische tijd is kwart over 3. Daar staat onze contactpersoon ons op te wachten. Omdat ik de enige vrouw ben in het gezelschap heeft hij voor mij een roos gekocht. Dat is erg attent.! Wat ik wel lief vind is dat hij ook voor zijn vrouw een roos heeft gekocht om haar te verrassen.
En dan vertrekken we met de huur auto naar de plek van onze contactpersoon en waar de stichting helpt. De plek heet: Moscovei.

Het is een lange rit, dus we moeten ook even gaan tanken. Bedenk even dat ik met 3 mannen in een auto zit die proberen te achterhalen hoe ze de tankdop moeten openen. Ze zijn ongeveer 10 minuten aan het zoeken en proberen, uiteindelijk zetten ze auto aan de kant omdat andere mensen ook moeten tanken die wel de tankdop open krijgen. Ik dacht, weetje laat ik als jonge vrouw eens kijken. En trek even aan die tankdop en krijg hem gelijk open. Ze staan even beteuterd  te kijken met z’n drieën, maar we tanken snel en gaan weer verder. Ondertussen is het alweer donker geworden en ik ben erg moe van de vluchten dus val tot twee keer toe in slaap. Zo gaat de reis wel wat sneller, want we komen pas rond half 8 aan in het dorp.
De algemene weg is soort van asfalt met gaten maar de wegen in het dorp is gewoon van zand met een beetje asfalt er omheen. En met regen is het modder. Het leuke is, is dat we ook nog eens door die modder een berg op moeten. Je voelt de auto gewoon slippen en glijden. Maar even goed gas geven en we komen boven aan en bij het huis waar we zullen logeren deze dagen.
Mijn vader en Bas worden bijna als gezinsleden verwelkomt. Ze geven iedereen een knuffel en zoenen op de wang.
Ik stel mezelf voor en ik moet toegeven, wat is het een leuk gezin! De mensen zijn zo aardig en het huis is heerlijk klein maar knus. Ik moet wel even toegeven, met de mensen in het huis, ik voelde me een reus. Ja, de kleine Willianne ( 1.61 ) voelt zich een reus.
We gaan zitten aan tafel en het eten wordt geserveerd. Aardappels met echte kip ( geen plofkip ).
We geven ze het cadeau voor het gezin, een Hollands ‘mens –erger-je-niet-spel’. Verder ook  de muziek die we op cd hebben gezet, de brillen en drie koffers vol met kleding. En wat is het leuk om te zien als de kinderen allemaal kijken wat ze hebben gekregen. Ze genieten en giechelen. Dat is zo leuk om te zien. Zelfs  zit ik op de bank ervan te genieten. Het voelt echt goed omdat iets te geven aan deze mensen die het helaas minder hebben.

In de avond zitten we nog even aan tafel met z'n vieren en daar krijgen we te horen hoe het gaat met de kinderen uit de verschillende projecten. Sommige kinderen hebben zelfs bedankbrieven geschreven over dingen die ze hebben ontvangen vanuit de stichting. en we horen ook dat bij sommige kinderen de stichting hun laatste hoop is. Ze hadden niks meer, ouders konden geen geld meer verdienen en door de stichting kunnen ze naar school, krijgen ze maaltijden en worden ze ook beter en gelukkiger.
En niet 1 verhaal, maar echt veel kinderen. Veel kinderen zijn dankbaar voor alles en soms heeft onze gastvrouw de verhalen op geschreven wat kinderen willen zeggen of wat ze zelf ziet als verbetering.

Het is nu al een openbaring wat ik al hoor. Morgen zie ik wat meer van de huizen, we gaan naar school, we gaan bij mensen thuis kijken en kolen brengen bij mensen die het niet kunnen betalen.

 

 

Dag 2 in Moldavië.

Hallo en welkom bij mijn verhalen en ervaringen over Moldavië.
Alvast een kleine waarschuwing, het kan heftig zijn om te lezen. Maar ik zet graag wat ik meemaak op papier (elektronische papier) zodat mensen die het willen lezen het ook kunnen lezen.

Vanochtend om 8 uur wakker geworden en opgestaan. Rond half 9 stond het ontbijt voor ons klaar.  Maar we hebben een grote dag voor de boeg dus we moeten goed eten.
We stappen in de auto en gaan naar de school toe. De Roemeense school in Trifistii.
We lopen naar binnen en worden ontvangen in het kantoor van  directrice (Nathalia). Een lieve, wel wat oudere vrouw. We worden voorgesteld aan haar. In Moldavië geef je iemand een hand en 1 of 2 zoenen op de wang. Als je iemand al goed kent wordt de hand in een knuffel veranderd. Omdat onze Vasile mijn naam niet goed kan uitspreken ( de W is een moeilijke letter ) noemt hij mij steeds; Juliana. Ach dan heet ik maar naar onze oude koningin, vind ik eigenlijk niet zo erg.
We hebben eerst een gesprek met de directrice zelf. Daarna haalt ze een leraar erbij, dit is een Amerikaanse man die is uitgezonden om in Moldavië de kinderen over hygiëne, gezondheidzorg. Hij heeft alles verkocht en is voor 2 jaar als vrijwilliger door de Amerikaanse overheid in een internationaal hulpprogramma uitgezonden.

Dan gaan we naar de plek waar kinderen eten in de middag. Sommige kinderen krijgen geen eten thuis, dus tijdens schooltijd eten de kinderen op school. Wat foto's en filmpjes gemaakt.
Daarna gaan we naar de sportzaal en daar geven we de kinderen kleine pakketjes met school schriften en dergelijke. Zo kunnen de kinderen door blijven gaan met studeren. Dat is natuurlijk erg belangrijk, want de kinderen zijn de toekomst.
Dan mogen we even wat thee (thai) drinken op het kantoor van de directrice. Even wat praten met elkaar en kijken wat de mogelijkheden zijn om nog meer Hulp te kunnen bieden. Maar ook over de leraren en leerlingen gesproken.

Daarna gaan we een klas naar binnen zodat er wat foto's kunnen maken en onszelf voorstellen. In september heeft de Stichting (movu-moldova) een truck volgeladen en naar Moldavië gestuurd. Daarin zat onder andere school tafels en stoelen voor de school. En dat wilde de directrice ons laten zien dat ze er ook echt gebruik van maken. De kinderen gaven aan dat ze het fijne tafels vinden. Dat is altijd leuk om te horen. Na het bezoek van 1 klas gaan we naar een ander klas. Dit zijn wat oudere kinderen dan in de eerste klas. We worden weer voorgesteld en de kinderen mogen vragen stellen. In het begin zijn ze verlegen maar ze durven later wel wat meer. Ook kwam de vraag, wat verdient een dokter in Nederland. Ja, dat is natuurlijk heel veel meer dan in Moldavië, maar we hebben ze ook uitgelegd dat je in Nederland veel geld kwijt ben aan je huis, belastingen, eten voor een gezin. En dan zagen ze dat je uiteindelijk toch niet zoveel overhoudt. Want de kinderen denken vaak,  in het westen leef je als een koning, genoeg geld, geen uitgaven. Maar zo laat je wel zien aan elkaar van: zo zit het. Aan iedereen stelde vragen. Ook aan mij stelde ze vragen. Hoe mijn ervaring hier in Moldavië is, wat ik in het dagelijks leven doe, tot welke leeftijd je naar school moet en wat er gebeurt als je dat niet doet, enz. En ik moet zeggen dat ik het erg leuk vond om de vragen te krijgen en te beantwoorden. Zo heb je ook een idee wat de kinderen zelf denken.
Als we klaar zijn op school gaat de Amerikaanse leraar; Terry, mee en eet bij Vasile thuis.
Thuis maken we vijf voedsel pakketjes klaar voor mensen die het hard nodig hebben en die we in deze dag  gaan bezoeken.
In de middag gaan we al naar twee mensen toe. Maar eerst eten we koolsoep en dan soort van rijst met kip. Het eten is wel te eten maar het wordt anders gemaakt. Maar aan alles kan je wennen. Tijdens het eten vraag ik aan Vasile of ik gewoon foto's mag maken, en hij zegt dat hij het voor mij vraagt en mij vertelt wanneer ik ze mag maken.
Als we klaar zijn met eten stappen we in de auto en gaan naar het eerste adres. Daar woont een oudere vrouw. Als we aankomen zie ik in de tuin ganzen lopen en een redelijk huis. Het huis en de verhalen heb ik al gezien en gehoord. Maar je kan het pas voorstellen wat zo’n huis is als je daar ook werkelijk bent. We gaan naar binnen en het valt me al direct op dat de deur eigenlijk niet volledig dicht kan. De vrouw heeft maar twee hele kleine kamers in gebruik. De rest is niet meer bewoonbaar. De geur en de inrichting is Verschrikkelijk om te zien. Ze zit zelf op een zelfgemaakt bed van steen met wat dekens als onderdeken en deken. Ze vertelt aan ons wat de laatste tijd allemaal is gebeurt en ze begint te huilen. Dan is het ook erg moeilijk om je eigen emoties ook in te houden. Dus goed knipperen en weer verder luisteren. Je krijgt zo enorme medelijden met deze lieve vrouw. Ze heeft zoveel pech gehad, en we kunnen alleen maar Hulp bieden in eten en dekens. Je kan helaas niet iemands leven veranderen. Ze bedankt ons voor alles wat we al voor haar hebben gedaan en gaan we naar de auto. Ik heb 1 foto gemaakt van de vrouw omdat Vasile erom vroeg. Maar het voelde zo verkeerd om foto's te maken.

Dit was mijn eerste bezoek en het al zoveel effect gebracht. De geur, het huis, zeg maar de leefomstandigheden. We stappen in de auto en gaan naar een andere vrouw waar we ook een pakket met eten gaan brengen. Dit is een vrouw die ziek in bed ligt, of om de waarheid te zeggen, ze ligt eigenlijk te wachten op haar dood. Ze kan niks meer, alleen in bed liggen. En als je dan die man ook ziet. Helemaal in verdriet over zijn vrouw, want hij kan niks voor haar doen. Deze mensen hebben maar 1 kamer en dat is hun huis. 1 kamer.. staan 2 bedden in, een kachel waarop je kan koken, een tafeltje voor kinderen en 1 stoel waar de man op zit. Hiervan heeft Vasile foto's gemaakt, want ik kon dat gewoon niet.
Als we terug lopen naar de auto komen we langs een huis waar 2 kinderen wonen (7 en 9 jaar). Hun oma waar ze bij woonden in dit huisje is vorige week overleden. Deze kinderen wonen nu samen in dit huisje en moeten zelf maar overleven en voor zichzelf zorgen. We weten dat er een moeder is, maar waar ze is, dat weet niemand.
De kinderen zijn bij de na schoolse opvang in de kerk. Maar we konden het huis in, dus even om het hoekje gekeken. Ze hebben 2 kamers en dat is het.

Dan gaan we naar de kerk. De kinderen van de na schoolse opvang zijn daar. Als we binnen komen worden we groots onthaald. Iedereen een handje geven en de oudere een knuffel en 2 zoenen op de wang. De kinderen hebben voor ons een gedichtje en klein cadeautje dat ze zelf hebben gemaakt. Daarna zeggen de kinderen wat poëzie gedichten op. We kunnen niet lang blijven omdat we wat moeten ophalen en naar de winkel om wat laarzen te kopen. En nu heb ik echte Moldavische laarzen.
We halen wat kleren, een rollator, de fiets voor Terry en een schoenendoos.

We gaan nogmaals een voedsel pakket bij een vrouw brengen. Ze heeft diabetes en ligt al 3 maanden in bed. Ze is naar het ziekenhuis geweest maar kon niet geholpen worden. Ze woont gelukkig wel wat beter en heeft een jonge buurvrouw die voor haar zorgt.
Na deze lieve vrouw gaan we naar een jongetje van 10 jaar die gehandicapt is vanaf zijn geboorte. En in z'n land als Moldavië heb je geen therapie om te herstellen. We geven aan hem de rollator zodat hij wat Hulp heeft bij het lopen, zo kan hij toch naar school komen. De school schriften die de kinderen ook op school hebben gekregen en een zak vol met sjaals, dekens, kleding, schoenen. Aan hem mag ik de schoenendoos geven. Het is een schoenendoos voor een meisje maar dat maakt eigenlijk niet uit. We zijn niet bij deze jongen naar binnen geweest omdat zijn ouders niet thuis waren. De kleine jongen heeft gelijk de rollator gebruikt en hij kon er goed mee overweg ondanks de gaten in de weg. Ik zag ook tranen van geluk maar hij veegde ze snel weg.

Dan gaan we even naar huis en snel daarna gaan we naar opa en oma van Vasile. Zijn oma en opa zijn ziek en zijn oma ligt al meer dan een jaar in bed. Maar deze mensen zijn echt prachtig. Ze zijn gedeporteerd geweest naar  Siberië, ze hebben daar in een kamp geleefd. Hun huis was een hol onderin de grond. Ze hebben zoveel meegemaakt dat ze nu op hun oude dag een glimlach op hun gezicht hebben. En de liefde tussen deze 2 mensen is duidelijk zichtbaar. Zelfs na al die jaren. Prachtig om te zien. Ze kibbelen af en toe maar ze blijven aardig tegen elkaar en steunen elkaar met praten. Ze hebben ook 2 kamers als huis maar zijn zo gelukkig en maken grapjes. Zoveel respect voor deze mensen. Zoveel meegemaakt en nog altijd een glimlach op je gezicht.

Dan gaan we iemand ophalen en naar iemand die het op zich heel goed heeft, omdat we zijn uitgenodigd voor het eten. Groot huis, genoeg ruimte. Als het eten aankomt is dat voor Moldavische begrippen veel.
Heerlijk gegeten. Mezelf vol gegeten want ze blijven aanbieden. En de gesprekken, ook al kan ik er niks van verstaan het is leuk om naar te luisteren. Het is de gezelligheid die het leuk maakte.
Als we uit zijn gegeten trekken we onze jas aan en stappen naar buiten. Wat we zien is een pak met sneeuw. De mannen gaan met de gastheer naar achteren want daar heeft hij zijn konijnen. Blijkbaar zijn ze erg groot.
We zitten in de auto en rijden naar huis. Maar de weg was al modder en nu sneeuw, Tsja we kwamen toch vast te zitten. Met z'n vieren even duwen en hij is eruit. En wij lopen zelf naar huis, wat niet erg is want het is nog maar 1/2 minuutjes lopen.
Nu zijn we thuis, we kijken naar de foto's, beetje over vandaag en morgen hebben en dadelijk ga ik maar eens slapen want ik moet ik alweer om 8 uur eruit.

Dit is het einde van dag 2. Het was een volle, overweldigende, mooi, emotionele dag voor mij. Dankjewel voor het lezen.
Groetjes uit Moldavië van de kleine Willianne.

 

Dag 3 in Moldavië.

Hallo en welkom. Vandaag was het een rustig dagje, wat niet zo erg is omdat gisteren een drukke dag was.

In de ochtend om 8 uur wakker geworden, dit keer schrok ik niet wakker omdat ik de kamer nu herkende. Wat met wel opvalt is dat zelfs mijn dromen anders zijn. In mijn dromen denk ik na over hoe we de mensen kunnen helpen en heb best wel wat discussies en ga je terug naar wat je hebt gezien en te bedenken hoe kan je mensen helpen.  Je wordt dan in de ochtend best moe wakker. Het zijn zoveel  indrukken om hier te zijn dat ik eigenlijk al het gevoel heb dat ik hier al een week zit.
Als ontbijt hebben we vanochtend pasta. Dat is een ander maar lekker ontbijt. Was niet erg om te eten. Ik heb zelfs nog een x op geschept.
Na het ontbijt stappen we in de auto en gaan op bezoek bij een oudere vrouw. We komen daar aan, een prachtig mooi huis ( wat te zien is aan de buitenkant), mooi versierd. Maar de oudere vrouw woont in het kleine schuurtje omdat haar huis niet meer bewoonbaar is. Het is een schuurtje waar een bed in staat, een mini keukentje met kachel erin die ook als fornuis wordt gebruikt. Een klein tafeltje tussen bed en de mini keuken en dat was het. De oudere vrouw is blijkbaar achteruit gegaan en in het ziekenhuis willen ze haar niet helpen (geen geld). We geven haar een voedsel pakket en een zak met kolen. De vrouw is zo lief dat je gelijk weer medelijden krijgt, maar helaas is meer dan dit niet mogelijk. De mensen moeten zelf het land opknappen, en deze vrouw krijgt gelukkig Hulp van haar zoon. Er is nog iemand die voor haar zorgt.

Daarna stappen we in de auto en gaan naar Cahul, een stad. Daar heb je markten en winkels. Als we over de markt lopen vertelt mijn vader dat je in Moldavië eigenlijk niet op straat mag verkopen. Maar omdat de mensen toch hun brood moeten verdienen controleert de politie deze straten niet. Dat is wel aardig vind ik. Op straat liggen gewoon vissen in plastic zakken. Nu in de winter tussen de sneeuw maar ook als het zomer is. Dus je ruikt dan die vissen.
We lopen gewoon wat rond en kopen niks. Gewoon kijken wat er allemaal te koop is. Als je rondkijkt en naar de mensen zou je kunnen zeggen dat deze mensen wel wat geld hebben. Maar schijn bedriegt, ze hebben gewoon een nette jas enz aan en als ze thuiskomen trekken mensen hun huis pak aan. Nette kleding gebruiken ze alleen als je uit het huis gaat of bezoekt krijgt.
Even een uurtje rond gelopen en dan gaan we weer naar huis.
Thuis eten we de lunch en dat is soep. Soep met soort van spaghetti slierten, een kippen poot en aardappels. Daarnaast staat er nog meer op tafel maar dat kan ik niet op. Het eten is lekker maar ook anders.
Na het eten hebben we even rust dus ik ga even op bed rusten en me boek lezen. Gisteren en vanochtend was het een heftige dag dus ik had even me rust nodig.
Rond 3 uur gaan we naar de kerk om de voorbereiding te doen voor morgen (zondag, kerkdienst).
In het begin worden we even voorgesteld en sommige mensen hadden wat vragen aan mij. Wie ik ben, wat ik doe in het dagelijks leven, mijn persoonlijke status (single), en of ik wel naar de kerk ga Ik heb eerlijk gezegt dat ik niet of nooit naar de kerk ga, maar dat in Nederland je mag geloven op je eigen manier. Ik merk wel doordat ik hier ben dat mijn geloof wel iets sterker is geworden maar dat komt al door deze lieve mensen. Door de stichting hebben ze wel een beetje hoop gekregen en bedanken ze God dat hij mijn ouders naar Moldavië heeft gezonden.
Mijn vader gaat daarna met het koor oefenen en ik loop daar wat rond en maak wat foto's. We zijn daar wel even dus ik geniet ook van de zonsondergang. Alleen het wordt kouder en kouder dus ik ga snel weer naar binnen. Buiten waren de kinderen in het sneeuw aan het spelen, binnen waren andere kinderen aan het knutselen en de hele tijd heeft mijn vader met het koor geoefend.

We gaan naar huis en thuis spelen de kinderen en ik met hun kat. Ook al spreken zij geen Engels en ik geen Roemeens. Met een kat kan je mee spelen en met gebaren maak je jezelf ook duidelijk.
Ons avond eten is aardappel puree met wordt en soort van salade. Lekker Hollandse vond ik het. Soms is die Hollandse pot toch erg lekker.
Na het eten even wat thai (thee) drinken en het is wel lekker rustig.
Morgen moeten we weer om 8.30 bij de school staan om Terry op te halen om mee naar de kerk te nemen. Het wordt een vroege dag en grootste deel van de dag zijn we in de kerk maar het is geen gewone dienst. We mogen opstaan, rondlopen, praten met elkaar, foto's maken. Althans dat wordt mij vertelt. We zullen het morgen wel zien.

Zondag en maandag zitten we nog een hele dag hier en dinsdag ochtend moeten we alweer inpakken en naar huis.
Het is kort en modderig hier, maar ik snap waarom me ouders zo gehecht zijn aan deze mensen. Ook als we iemand ontmoeten, mijn vader kent bijna iedereen hier. Dat is ook prachtig om te zien. En als mensen praten (roemeens of russisch) dan begrijpt hij al aardig waar  het over gaat.

Het is een korte blog maar het was vandaag ook niet veel.
Dankjewel voor het lezen en morgen is er waarschijnlijk weer een blog.

 

Dag 4 in Moldavië.

Het is vandaag zondag, vandaag is het tijd voor de kerk. Wat vroeger opgestaan want we moeten tussen 8.45 en 9.00 uur in de kerk zijn. Ik moet eerlijk toegeven dat het lang is geleden dat ik naar de kerk ben geweest.
We komen binnen en wij mogen vooraan zitten. Rond 9 uur begint iemand van het koor te zingen en de kerkdienst is begonnen. Ja, zo kan het ook.
Het is een kerkdienst die duurt tot half 12, 12 uur. Het is een prachtige kerkdienst. Mijn vader speelt mee en de koor zingt altijd als leiding. Prachtige preek, we kregen de preek in het engels. Dat was erg fijn en handig.
Wel wat foto's gemaakt alleen het voelt een beetje ongemakkelijk omdat ik de mensen nog niet ken en dan zomaar foto's ga zitten maken.  Wat me wel is opgevallen dat tijdens bidden iemand iets zegt en soms mensen er doorheen praten, maar als ik het goed heb begrepen is dat de mensen die er doorheen praten het bevestigen en/of aanvullen.
Ik kan gerust de hele dienst uittypen maar daar heeft niemand iets aan want we hebben filmpjes gemaakt en die komen op de website;
www.movumoldova.nl. Maar je mag zo ie zo op de site kijken. Zo zie je wat de stichting al heeft gedaan en wat hun visie is.
Na de dienst kwam iedereen langslopen om zichzelf voor te stellen. Als vrouw geef je altijd een hand en of knuffel en een zoen op de wang. En ik heb wat afgezoend  kan je wel zeggen. En ook veel vrouwen gaven me een zoen een knuffel extra omdat ik die moet doorgeven aan mijn moeder. Dus ma hierbij een hele dikke digitale knuffel en zoen en in Nederland geven we elkaar vast wel een knuffel en zoen op de wang.

Na de dienst mogen we eten in de keuken bij de kerk. De persoon die het eten heeft klaargemaakt (ik schrijf het hoe je het uitspreekt) marsja. Een geweldige vrouw, vol humeur en grapjes. En dat heb je nou nodig. Ja, het gaat niet goed maar ze heeft (zover ik kan zien) een goede gezondheid een huis en geld om eten te kopen en te maken.

Na het eten gaan we weer even naar  huis.(logeerhuis) De video camera opladen want de eerste batterij is al leeg en de tweede was al een kwart leeg. Ik heb even wat gelezen in me boek. Even wat rustig, want deze dagen zijn best wel heftig.

Rond 2 uur gaan we weer terug naar de kerk. Het is een kerkdienst maar net iets anders. We zingen een paar liederen en daarna zetten we een filmpje op. Het filmpje is wat vorig jaar gefilmd en gefotografeerd tijdens het bezoek toen door Bas en mijn vader. Mensen lachen als ze zichzelf terug zien. Zo leuk om dat te zien. Als de film klaar is laten we ook nog een stukje zien een kerkdienst in Nederland. Zo zien de mensen hoe een dienst is in Nederland want in Moldavië en in Nederland dat is wel een verschil.

Na de film gaan kregen wij een cadeautjes en buiten maken we een groepsfoto. Ik heb iedereen weer een zoen en knuffel gegeven en afscheid van ze genomen. Deze mensen zijn echt heel aardig en ik snap waarom mijn ouders een deel hun hart verloren zijn in Moldavië. De mensen hebben de hulp echt nodig maar zijn ook zo vriendelijk. En als je ze iets geeft dan huilen ze en zijn ze zo dankbaar. Als ik er alleen aan denk dat als mijn ouders nooit dat project hadden gehad in 2011, daar kan en wil ik niet eens aan denken.

Na de dienst gaan we eten bij de ouders van Vasile. Om bij het huis te komen moeten we lopen want de weg is zo modderig dat je vast komt te zitten met de auto. En modder en Willianne gaat niet echt 100% samen. Zat 1x bijna vast.  Nou ja,  kon er zelf keihard om lachen maar kwam gelukkig los en ik had mijn schoen nog aan.
Het huis van zijn ouders is een net huis, alleen een deel van het huis gebruiken ze niet en moeten soms buitenom lopen om in een ander deel te komen.
Het eten is op zich wel lekker maar het blijft anders en moet er nog steeds aan wennen. Gezellig wat met elkaar eten en drinken en wat foto's laten zien aan Snejana van ons gezin. Had toevallig nog wat foto's op me camera staan dus waarom niet laten zien.

We gaan redelijk op tijd weer naar huis. Helaas is het al donker dus met zaklampen terug in de modder om in de auto te stappen. Gelukkig ben ik niet gevallen maar 1 iemand wel en zijn broek heeft nu Moldavische modder. Ook een leuke herinneringen om mee naar huis te nemen. Thuis aangekomen want gepraat over vandaag en wat we morgen gaan doen. We gaan morgen onder andere naar de Russische school. Die is ook in het dorp.

Als je wat meer wilt weten heb ik onderin een link van de website staan en kan je erop kijken. De verhalen en foto's van deze winter staan er nog niet op maar die volgen snel.
Hartelijk bedankt voor het lezen! Xx

www.movu-moldova.nl

 

Dag 5 in Moldavië

Hallo en welkom bij mijn laatste blog over de reis van Moldavië.
In de ochtend rond 8 uur weer opgestaan en een heerlijk ontbijt gekregen. Een soort van pasta maar met gehakt in de pastaballetjes  gewikkeld. Was wel erg lekker.
Na het eten gaan we naar de opslag, van de spullen van het transport, en stoppen veel zakken in de auto zodat we deze kunnen geven aan de kinderen op de Russische school waar we nu heengaan. Onderweg komen we een man tegen die op krukken loopt. Vorig jaar lag deze man in doodziek met tuberculose in bed en omdat de stichting ervoor heeft gezorgd dat hij eten en medicijnen kreeg is hij opgeknapt en loop hij nu rond op krukken en gaat het steeds beter met hem.

Als we aankomen bij de school komt de jongen die ook in de kerk was aangelopen en helpt samen met andere kinderen de zakken met kleren in een lokaal te zetten. Als we binnen komen mogen we gelijk naar het kantoor van de directrice. Als we daar zitten wordt aan ons vertelt dat de burgemeester ook even langs komt om ons te ontmoeten. De burgemeester wil ons ontmoeten.! Al snel komt bij binnen en we gaan zitten en beginnen onszelf eerst voor te stellen en hoe, wanneer en de visie van de stichting. De burgemeester vertelt aan ons dat onze aanwezigheid goed te merken is aan de mensen omdat er zoveel al wordt gegeven. Dat Dat is fijn om te horen.
Ze tekenen een overeenkomst en we geven aan de school ook nog 1 naaimachine voor de naailes.

Samen met de directrice gaan we wat klassen in om te kijken hoe het gaat met de kinderen. Als we aan komen bij groep 3 ( kinderen van een jaar of 8/9 ) merk ik dat ze al engels leren want ze ontmoeten ons en zeggen gelijk; Hello met een Engelse klank. De kinderen op de Russische krijgen de volgende talen, Roemeens, Bulgaars, Russisch en Engels. En dat naast alle gewone lessen. Ze beginnen rond 8 uur en zijn tussen 3/4 uur klaar. Na een paar klassen en de kantine hebben gezien nemen we afscheid van de directrice en we gaan verder.

We stappen in de auto en gaan naar een ander dorp om Vanya en Maria te bezoeken. Bij een tussenstop  komen we een aantal mannen tegen. Mijn vader krijgt een hand en ik niet. Dat komt omdat ik een vrouw ben. Vasile legt uit aan de mannen dat in Nederland iedereen gelijk is en elkaar een hand geeft. Dus de man geeft mij een handkus als sorry. Dit was de eerste keer dat iemand mij niet de hand wilde geven. Maar ja dat is verschillen in cultuur.

We stappen weer  in de auto en gaan naar Maria. Ze leven in de winter in de schuur omdat dat kleiner is om warm te houden. Het huis is leefbaar maar erg groot. We zitten daar even en praten met elkaar. We drinken ook compote.  In Moldavië is dat zelfgemaakte fruit limonade. Maria is een erge lieve vrouw en zegt ook dat als ze met me moeder praat haar niet begrijpt, maar dat maakt helemaal niet uit. Het is wat je hart voelt en ze voelt liefde voor mijn vader en moeder. Prachtig om dat te horen.

Na een tijdje stappen we in de auto en gaan terug naar huis. Omdat er zoveel modder is zetten we de auto aan de kant en gaan lopend de berg omhoog. Thuis eten we soep. Soep met rijst, kip en aardappel. Het is wel lekker maar ik zit gewoon zo vol. Ik heb alles behalve honger geleden in de tijd dat ik hier zit. In de tussentijd laad ik mijn camera op want ik heb al veel foto's gemaakt.

Na het eten gaan we even naar de kerk en spreken we af dat we even naar oma gaan en daarna twee kinderen gaan bezoeken die het moeilijk hebben.
We lopen even achter de kerk om en we zijn bij oma. Een prachtige vrouw die sterk is maar helaas is haar ouderdom ook sterk. We zitten en praten met elkaar en dan zegt oma wel, het is natuurlijk mogelijk dat bij het volgende bezoek ze er niet meer is. Ook al heb ik haar een paar dagen geleden ontmoet, ik vind haar een prachtige sterke vrouw. Ze heeft een kamp in Siberië overleeft,  en toch zo positief gebleven in haar leven en nog steeds op haar oude dag gelooft ze in Gods plan. En als het haar tijd is heeft ze er vrede mee.
Na oma  nemen Galia mee om de kinderen thuis te bezoeken. Bij het eerste kind gaat het niet goed met haar opa. Hij was in het ziekenhuis, kreeg een hartinfarct en moest naar huis. Huh? Naar huis, normaal moet je juist naar het ziekenhuis. Maar dat is Moldavië, geen geld en te oud. We geven aan het kind een zak met kleine snoepjes en koekjes. We geven niet te veel want we weten dat de moeder het anders afpakt. Dit lieve kind zit ook bij de buitenschoolse opvang en krijgt daar afleiding en wat te eten.

Het tweede kind zijn eigenlijk twee kinderen die samen met hun moeder wonen. De vader is 3 jaar geleden overleden. Deze twee kinderen zitten ook bij de buitenschoolse opvang. De moeder is een lieve moeder die goed voor haar kinderen zorgt en alleen in seizoenswerk heeft.  Ze kan pas vanaf maart weer aan het werk. Omdat ze wel goed voor de kinderen probeert te zorgen halen we nog een voedsel pakket uit de auto en geven dit aan de moeder om haar te ondersteunen. We praten even met de moeder en gaan daarna naar huis.

Deze bezoeken zijn erg heftig want je ziet de armoede, je ziet  mensen het laatste bij elkaar schrapen om maar rond te komen. Sommige stelen zelfs van hun kinderen. Huizen die in elkaar zijn gevallen, mensen die niet meer kunnen lopen, niet meer uit hun bed kunnen komen. Deze dagen heb ik zoveel gezien en ook gezien dat ze zoveel Hulp nodig is. Maar we moeten beginnen om aan de mensen zelf te vragen: “Wat heb je nodig”, want wij uit Nederland kunnen wel zeggen en denken wat wij vinden dat ze nodig hebben, maar deze mensen leven al jaren op deze manier. Als we elke keer een beetje meer en meer geven wat de mensen vragen dan bouw je ook een land op. Of eigenlijk dan bouwen de mensen zelf het land.

We gaan terug naar huis en mogen even rusten voordat we gaan eten. Het is vanavond het laatste avondmaal. We zitten met iedereen van ons gastgezin om de tafel en eten aardappelpuree met worst, komkommer en tomaat. Erg lekker als laatste maaltijd in Moldavië.

Na het eten zitten we om de tafel en Vasile vraagt aan ons wat we van de reis vonden. Persoonlijk: ik ben dankbaar voor deze reis en het ontmoeten van de mensen in het land.  Moldavië is een mooi land maar heeft een hulp nodig om zichzelf op te bouwen. Wat belangrijk is, is dat de kinderen de toekomst zijn. We kunnen voor de ouderen zorgen maar de kinderen kunnen nu op school leren hoe je een betere toekomst kan krijgen. Ik ben erg dankbaar voor deze dagen. Ik begrijp nu ook waarom van  mijn ouders een deel van hun hart in Moldavië ligt. Na deze trip ligt ook een deel van mijn hart hier en ik wil zeker dat ik nog een keer wil terugkomen.

We praten nog even verder maar ik ga mijn blog afsluiten. Morgen moeten we om half 10 vertrekken en is het weer een hele dag reizen. Ik heb genoten van deze reis maar ben ook wel blij om naar huis te gaan.

Hartelijk bedankt voor het lezen van mijn blogs over Moldavië.
Ik hoop dat jullie hebben genoten en een idee hebben hoe het leven hier is.

 

 

Weer terug in Nederland.

Toch nog even een laatste blog over de terugreis als afsluiting.

Vandaag was de dag van de reis terug. In de ochtend een groot ontbijt voorgeschoteld gekregen maar ik zit gewoon zo vol van alle dagen. Het eten, de emoties, de verhalen. Het is zoveel allemaal.
We krijgen 3 gebakken eieren. Heerlijk! En ik had voor het eerst dat ik echt honger-lijkende-trek en zin had in ontbijt.
Tijdens het eten met Snejana gepraat, soms hadden we Vasile nodig voor vertalen maar soms ook niet. Als ze Roemeens praten dan kan ik ze ergens toch ook  begrijpen, misschien ook doordat je praat met handgebaren. Daarna geeft ze aan ons een zelfgemaakte bloemen gemaakt van kralen. Dat is een werk want dat heb ik gisteren gezien dat ze ermee bezig waren. En we krijgen ook een kaart met daarop een bijbel tekst. Erg mooi.
We pakken onze spullen en zetten ze in de auto.
Dan is het tijd om afscheid te nemen. Vasile gaat met ons mee naar het vliegveld. Snejana en oma geven we een zoen en een knuffel en we stappen in de auto en rijden weg.
Het is ongeveer 3 uur voordat we bij het vliegveld zijn. Het zijn niet de fijnste wegen om te rijden. Nederland heeft redelijk goede wegen, België soms wat minder, maar in Moldavië is het soms gewoon dat je aan de andere kant rijdt omdat er veel zoveel gaten in de weg zitten. De weg is gelegd in 1971 en daarna is er niks meer aan gedaan.
We halen het net niet met de tank dus we moeten even gaan tanken onderweg. De huur auto is een benzine auto. Wat gebeurt er nu: gooien ze diesel in de auto.
Slim...
Dus naar een garage die er gelukkig naast stond geduwd en na langer dan een uur bezig te zijn met de auto is de diesel er eindelijk uit, nieuwe benzine erin en kunnen we verder.
Vasile rijdt nu en hij rijdt soms 100 of 120. De snelheid die ze aangeven dat veilig is te rijden is : 90. Nu snap ik waarom onder sommige auto's de velgen er bijna eronderuit liggen. Dat komt omdat ze veel te hard rijden.
10 Minuten voordat we moeten inchecken waren we bij het vliegveld aangekomen. Auto ingeleverd. En die auto was vies door de modder! Hij was niet zo wit meer, maar toch goedgekeurd.
Na het inchecken even wat gegeten en daarna ingestapt in het eerste vliegtuig.
In het vliegtuig wat foto's gemaakt. Ik vind het prachtig om te vliegen. Als nou even dat raampje uit kon,  dan zou ik mijn hand uit willen steken om die wolken te voelen of te vangen.
We waren netjes op tijd bij de juiste gate in Oostenrijk dus we konden nog mee en hoefde niet een vlucht later.
Tijdens de vluchten heb ik lekker mijn boek gelezen. En moet zeggen dat als ik een boek lees ik weer in een andere wereld zit. Heerlijk vind ik dat. En soms moet je dat ook doen.  Ik heb deze dagen veel meegemaakt,  maar je moet ook verder. De ervaring blijft in mijn hoofd maar af en toe moet je even eruit.

Uiteindelijk landen we (gelukkig) in Nederland. Het is fijn om (bijna) thuis te zijn. Maar  ik zou het niet erg hebben gevonden om nog een paar dagen te zijn geweest. De mensen zijn zo vriendelijk, maar als je kijkt naar de problemen is het dweilen met de kraan open. Elke dorp, elke straat, elke huis heeft zijn problemen en is hulp nodig. We doen wat we kunnen en hopelijk dat mensen die dit lezen het ook door willen vertellen en je kan mensen doorverwijzen naar de site www.movumoldova.nl.

Als ik terugkijk naar deze dagen, we hebben een 10 jarig jongetje die al vanaf zijn geboorte problemen heeft met zijn been een rollator gegeven. Toen we eerst kwamen aanrijden moest zijn broer hem optillen en dragen. Nu zagen we hem elke dag met zijn  rollator. En een glimlach heeft dat jongetje nu. Prachtig.!
En ik weet persoonlijk dat ik het goed heb in Nederland, dat weet je want dat wordt tegen je gezegd. Alleen dat je het nu zelf ziet, dan openen je ogen pas echt. Dan zie, hoor en ruik je het.


Dankjewel voor het lezen en vertel het door.
Hartelijk bedankt.