over onszelf en over onze motivatie

Op de foto van links naar rechts: Wilnanda van der Mooren - Janske van Vugt - Jan-Anton van der Mooren - Elias van Vugt

In 2011 zijn wij in voor het eerst in Moldavië geweest. Het land en vooral zijn bevolking hebben toen grote indruk op ons gemaakt.

Moldavië is het aller armste land van Europa. Er ontbreekt vanalles, zeker als we er naar kijken met onze 'hollandse bril op'. Er is grote armoede wat zich op vele manieren laat zien.

Het hebben van voldoende en goede voeding is in Moldavië niet vanzelfsprekend. Met grote regelmaat is er geen eten. Doodeenvoudig omdat de finaciële middelen daarvoor ontbreken.

De mogelijkheid om geld te verdienen is heel beperkt. Mensen proberen in hun levenonderhoud te voorzien door in hun eigen tuintje groente, aardappelen en dergelijke te verbouwen. Maar omdat in Moldavië een landklimaat heerst met hoge zomerse temperaturen is een goede oogst niet gegarandeerd. Vaak verdroogd de oogst en wordt het moeilijk om de koude strenge winters door te komen. Temperaturen van 25 of meer graden onder nul zijn geen uitzondering.

In deze barre omstandigheden wonen mensen in huizen die naar hollandse begrippen meer het etiket hutje zouden krijgen. Geen brandstof voor de kachel, in jassen en lappen gehuld om toch vooral maar een beetje warm te blijven.

Kinderen gaan niet altijd of onregelmatig naar school omdat er geen geld is om de benodigde schoolspullen te betalen.

Ouderen zijn vaak op zichzelf aangewezen en ondervinden nauwelijk steun van hun eigen kinderen. Vaak omdat die verder weg wonen. Maar ook omdat zijzelf in een situatie verkeren waarbij ze niet in staat zijn iets voor hun ouders of familie te betekenen.

Na 2011 zijn we in 2012 weer terug gegaan en hebben we onze vriendschap verder verdiept en is gezamenlijk een verdere aanzet gegeven aan nieuwe projecten. Inmiddels zijn we met zijn vieren. Janske en Elias waren door onze verhalen wel erg nieuwsgierig geworden naar het land en zijn bevolking. Voorjaar 2013 zijn we met 2 campers op weg gegaan naar Moldavië. De campers afgeladen vol met spullen die we intussen van vrienden, kennissen en donateurs gekregen hadden. Er is vooral veel kleding meegegaan. Maar daarnaast ook een tweetal fietsen geschonken door  Dijkhof Tweewielers, een digitale piano en gereedschappen. Na een reis door duitsland, hongarije en roemenië kwamen we na 2500 km op de plaats van bestemming aan. Na een hartelijke ontvangst hebben we 5 geweldige dagen met elkaar mogen doorbrengen. Op veel plaatsen ontvangen, veel gezien. Mooie dingen gezien, maar ook hele schrijnende en trieste dingen. Nieuwe contacten gelegd. Nieuwe projecten besproken die inmiddels ook lopen nu. Toen na 5 dagen het moment van afscheid weer gekomen was deed dat voor ons allemaal toch een beetje zeer. De verbondenheid blijkt op zulke momenten het sterkst. 

Al tijdens de terugreis bleek dat Janske en Elias inmiddels met het zelfde virus besmet waren als Wilnanda en ik(Jan-Anton) en werd al zacht gesproken over: "We kunnen ons niet meer voorstellen dat we dit land en zijn bevolking niet meer zouden zien, misschien volgend jaar toch maar weer?????". Inmiddels zijn de plannen al weer volop gemaakt en is de voorbereidende verzamelwoede al weer gestart want voorjaar 2014 gaan we wederom met als kan volle campers naar dit land met onze vrienden daar. Overigens kent Moldavië geen campings en was kamperen dus ook echt kamperen. Op een plekje in de buurt van wat huizen hebben we de campers geparkeerd. Bleek een van de huizen ook nog een kleine dependance van een winkel te zijn en konden we dus onze boodschappen naast de deur doen. Op zaterdagavond werden we vereerd met een bezoek van de politie die eens polshoogte kwam nemen. Alleraardigste mannen die toch even moesten wennen aan dit verschijnsel kamperen. Na wat gepraat en handen schudden konden we gewoon blijven staan. (tenminste nadat ze een korte rondleiding door de campers hadden gehad want nieuwsgierig waren ze wel). Ook wat hun betreft zijn we komend jaar weer welkom.

Als Stichting movu-moldova proberen wij middels projecten van allerlei aard dingen mogelijk te maken voor de bevolking in Moldavië die anders niet bereikbaar zijn voor hen. We hopen, dat zolang wij daar een toegevoegde waarde hebben, dat nog lang te mogen doen.