2019

Transport

Wie gaan er deze keer?

Henk Heikoop uit Tricht (1952)

Jan Oomen uit Hedel (2000)

Jaap van der Spek uit Zuilichem (1962)

Lia van der Spek- van den Bogerd uit Zuilichem (1964)

 

Op zaterdag 26 oktober worden er 2 opleggers geladen.

 Op maandag 28 oktober worden er 2 huurtrucks gehaald in Woudenberg.

 29 oktober 2019

Het is zover. Om 5.00 in de ochtend vertrekken we richting Moldavië.

Jaap is daar al vaker geweest, vier keer voor Dorkas en twee keer voor Movu-Moldova.

Voor de anderen is het de eerste keer.

We gaan met 3 chauffeurs op 2 vrachtwagens, vorig jaar kon Jaap geen vierde chauffeur vinden, toen heeft hij een schema uitgewerkt om met zijn drieën te rijden. Het is even puzzelen hoe je dan binnen de rijtijden en diensturen blijft.

Aangezien er dan een plekje overblijft kon ik (Lia) nu ook mee.

We kwamen deze dag tot Oed bei Amstetten in Oostenrijk. 

30 oktober 2019

’s Morgens weer om 5.00 uur op weg. De mannen maken kilometers met de vrachtwagens,

ik met garen, haken gaat goed in de truck. Deze dag gaan we dwars door Oostenrijk en Hongarije tot Ilia in Roemenië. Voor een humanitair transport hoef je niet overal tol te betalen. Alleen was er bij de aanvraag voor Hongarije (die kun je van te voren doen) iets niet goed gegaan. Voor de ene vrachtwagen was er wel vrijstelling, voor de andere niet, dus moest er een vignet gekocht worden. In Roemenië ook weer vignetten gekocht, hier voor 2 vrachtwagens. We kopen het voor 1 week, dat is voordeliger dan 2 maal 2 dagen en de verwachting is dat we binnen een week weer door Roemenië zijn op de terugreis. 

31 oktober 2019

Ook deze ochtend vroeg op pad. Bij Sibiu worden we aangehouden door de verkeerspolitie.

Henk en Jan in de voorste vrachtwagen niet, maar wij moeten stoppen. Die beste man vraagt om rijbewijzen en chauffeurspasjes. Als hij hoort dat we met 2 vrachtwagens en 3 chauffeurs onderweg zijn naar Moldavië met een humanitair transport, draait hij de passen een paar keer om in zijn hand, zegt dat alles goed was en we kunnen verder. Bij Bretcu stoppen we  om te pauzeren, daarna komt er een slingerweg over de Karpaten heen. Bovenin sneeuwt het, de weg is nog wel schoon. ’s Avond om 18.00 uur zijn we bij de Roemeens- Moldavische grens. En daar sta je dan te wachten, heel langzaam schuiven we af en toe een paar plekken op. Tsja en dan krijg je behoefte aan sanitair als vrouw zijnde (mannen hebben het toch wel gemakkelijk). Vlakbij is een tankstation op de Roemeense kant, dus uitstappen en teruglopen. De douane is zeer alert, komt meteen op ons af om te vragen wat we gaan doen. Gelukkig geen probleem als hij hoort dat ik bij een vrachtwagen behoor. Even na 23.00 uur de grens aan deze kant gepasseerd. 

1 november 2019

Maar nu Moldavië in. Gelukkig is er een contactpersoon geregeld die aan de grens voor alle benodigde papieren zorgt. Het duurt een tijdje maar dan kan 1 van de vrachtwagens voor het dok bij de dokter (keuringsdienst),  we hebben in totaal 6 ton aardappels bij ons.

Jan en Henk staan vrij, dus zij gaan. Vrachtwagen netjes neergezet en Henk stapt uit om te vragen hoe het met de papieren is. Hij loopt om de vrachtwagen heen en maakt een gigantische smak over een betonnen muurtje van zo’n 30 centimeter hoog. Het is daar aardedonker dus hij ziet heel dat muurtje niet. Jan hoort wel iets en beseft even later dat hij beter even kan gaan kijken. Jaap is inmiddels te voet gearriveerd en samen vinden ze Henk die net weer een beetje bij zijn positieven komt. Hij bloedt hard uit een wond vlak boven zijn oog en ook aan zijn hand. In het gebouwtje aangekomen wordt het bloeden gestelpt, een EHBO kit is er niet, dus maar een lap om zijn vinger en een bij zijn oog.

Henk is helemaal gedesoriënteerd, weet niet hoe het kwam dat hij viel, klaagt ook over pijn in zijn armen.

Om 2.20 uur kunnen we Moldavië in, maar we worden doorgestuurd naar de douane in Chisinau voor een grote controle. Achteraf horen we dat er op woensdag bij een humanitair transport drugs waren gevonden. Volgens onze contactman moeten we er voor 8.00 uur zijn, anders lukt het deze week niet meer. Het lijkt ons dus het beste om nu meteen door te rijden en daar te rusten, dan zijn we in ieder geval op tijd. Om 5.00 uur zijn we er.

Gauw gaan slapen, het is zo 8.00 uur. Dan blijkt dat ze hier pas om 9.15 beginnen.

Contactman Andrei komt naar ons toe. Het zal een lastige opgave worden om alles vrij te krijgen en hij gaat eerst met ons bidden. Verder is hij, in mijn ogen, heel de dag aan het bellen. Dat zei hij later ook, gebeld tot de super-super-supervisor toe. Want als je met een groep van 20 mensen en 2 heftrucks meer dan 5 uur werk hebt om alles te laden, hoeveel tijd en moeite zal het dan kosten als ze hier alles er uit halen, om alles er weer in te krijgen?

Dat is een onmogelijke opgave. Naast ons staat een man uit Roemenië met hulpgoederen uit Zweden al vanaf woensdagavond. We gaan er dus maar vanuit dat we voorlopig nog niet weg zijn hier.

Met Henk gaat het ondertussen niet echt goed, hij heeft veel pijn en kan zich bepaalde dingen nog steeds niet herinneren. In overleg met Andrei en Tamara (onze contactpersoon in Paicu) wordt er naar het ziekenhuis gebeld. Het is toch beter dat ze Henk even nakijken.

Even later komt de ambulance met gillende sirenes aanrijden. Ter plaatse doen ze de eerste controles en dan moet hij mee voor een scan van zijn armen en een hechting bij zijn oog.

Tamara is inmiddels ook gearriveerd en gaat met hem mee. 

Inmiddels is het 16.00 uur en krijgt de man naast ons toestemming om te gaan. Eendrachtig wordt hij geholpen om alles weer in te laden, er staan nog meer humanitaire transporten en we helpen elkaar. 

Dan mogen we de kracht van het gebed ervaren. We krijgen wel een steekproef, maar niet alles hoeft uitgeladen te worden. Wat zijn we dankbaar! Om 18.00 uur mogen we gaan!

Er zijn wel wat op- en aanmerkingen maar voor deze keer kijken ze het door de vingers.

24 uren kwijt aan deze grenzen, we zijn afgedraaid. Andrei neemt ons mee naar een restaurant waar we echt Moldavisch eten, Mamaliga cu jumari en Placinta, we drinken er compote bij. Heerlijk!

 Om 21.00 uur kunnen we gaan slapen, deze keer niet in de trucks, maar in de kerk van de Pentacostal Union in Chisinau. Daar hebben ze hotelkamers in hetzelfde gebouw. De vrachtwagens kunnen bij de kerk geparkeerd worden nadat het verkeer wordt tegengehouden zodat ze achteruit de parkeerplaats op kunnen draaien.

 2 november 2019

Om 6.15 uur stappen we in voor het laatste stuk. Henk blijft achter in Chisinau, hij gaat vanavond per vliegtuig naar huis. Zijn ene arm zit in een mitella en met zijn andere kan hij ook niet veel, ze zijn allebei zwaar gekneusd. Onderweg bij het eerste tankstation gestopt om voor deze dag vignetten te kopen, maar het apparaat daar kent alleen maar Russisch en Hollandse kentekens begrijpt het niet. Aan de grens hadden we alleen voor vrijdag gekocht. Daar was ons verteld dat we alleen op de dagen dat we rijden een vignet nodig hebben. Dat blijkt dus anders te zijn, alle dagen in het land heb je er een nodig.

Om 8.45 uur gestopt bij een ander tankstation, daar heeft een politieagent ons geholpen.

Vlak daarvoor nog een keer hard op de rem gegaan, er liep een koppel ganzen op de weg, langs de kant stond de ganzenhoedster hard te klappen en met haar armen te zwaaien naar die beesten dat ze door moesten lopen.

We hebben trouwens een prima stel chauffeurs achter het stuur, vol gas gaan we onder een viaduct door waar een bordje ophangt van 3,5m. hoog!   

Om 9.45 uur zijn we eindelijk in Paicu, een klein dorp ten noordwesten van Cahul. 

De elektriciteitsdraden hangen zo laag dat de vrachtwagens er maar amper onder door kunnen, op één plaats liggen ze op de oplegger, maar gelukkig gebeuren er geen ongelukken. 

We krijgen eerst een ontbijt voorgezet en dan kan het uitladen beginnen. Er loopt een mooi aantal mensen en al snel hebben ze een rij gemaakt en gaan zakken, dozen en meubilair van hand tot hand.

 Dan komen ze bij de eerste pallet met linzen. Er was doorgegeven dat ze voor een heftruck moesten zorgen maar in plaats daarvan komt er een auto met een kraantje. Het duurt even maar als de eerste pallet gelost is weten ze hoe het moet. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

 Rob en Jan van het Movu-Moldova bestuur waren al eerder deze week op plaats van bestemming gearriveerd. ’s Avonds gaan zij met Jan O. naar Cahul. Jaap en ik besluiten in Paicu te blijven. Na het eten komen een paar jongens met een spelletje aan. Ligretto, wij kennen het niet, maar ook zonder elkaars taal te verstaan is het uit te leggen en te spelen.

Dan blijkt dat de jongens een paar woorden Nederlands kennen. Eerst beginnen ze met pannenkoek, daarna kijkt één van de twee ondeugend naar mij en zegt; lekker ding! Dankjewel, stelletje Urkers die hier geweest zijn en de jongens dit geleerd hebben, het had erger gekund.

In Cahul heeft Jan O. inmiddels dikke sjans met 3 meiden, zo erg dat de heerlijke pizza niet meer tegen al de vlinders in zijn buik kan en er weer uitkomt. 

3 november 2019

Om 8.00 uur zitten we aan het ontbijt en om 10.00 uur in de kerk. Een dienst in het Roemeens, mannen en vrouwen zitten gescheiden. Na de dienst mogen we een aantal truien uitdelen, gebreid in Nederland. 

Er staat een meisje van een jaar of zestien, ze kan Engels, ik vraag aan haar of ze geen trui wil? Haar antwoord maakt mij beschaamd; Nee, ik heb er al twee.

Na een hapje te hebben gegeten gaan we bij een paar mensen op bezoek, aardappels en linzen gaan mee en ook nog een paar omslagdoeken uit Nederland.

 Wat een ellende.

Kind noch kraai op de wereld, alleen in een “huisje”, waarvan bij de een de kachel kapot is, bij de ander de zijmuur zo slecht dat je zo naar binnenkijkt.

 Of die vrouw, die gevallen was en waarbij de botten in de armen zo slecht gezet zijn, dat wij zeiden dat een slager bij ons het nog beter kan. Ze kan dus niets meer, heeft altijd pijn. Haar zoon is verongelukt en dochters wonen ver weg. Ik weet niet welk bezoek het aangrijpendst is, je zou overal willen helpen.

 Aan het eind van de middag gaan we in Moscovei naar de kerk (Russische dienst) ,

Hier is Jaap al twee keer geweest en we worden warm onthaalt. Bij de voorganger eten en bijpraten. Hij doet wat hij kan, maar heeft niet genoeg middelen.

Moe van alle indrukken gaan we naar Paicu terug. 

4 november 2019

Na een heleboel geknuffel stappen we om 9.00 uur in de vrachtwagens om de terugreis te aanvaarden, met twee chauffeurs zal het een dag langer duren. We willen ook nog tanken.

Bij Leova is een tankstation en er staat een wegwijzer naar Leuseni, maar de navigatie stuurt ons via Hincesti. Volgens de mensen van het tankstation is de wegwijzer juist en is het goed te rijden. De asfaltweg  is 1,5 kilometer , en dan is het asfalt weg en rijden we over een grindweg de overige 40 kilometer naar de grens. De mensen die ons aan zien komen vluchten weg, we werpen grote stofwolken op. 

Bij de grens wordt Jan O. met argwaan bekeken, 19 jaar oud en dan met zo’n vrachtwagen rijden is niet normaal daar. Er wordt gedacht dat hij op mijn papieren rijdt om het te leren. Maar de papieren zijn in orde en we mogen snel door. Ook aan de Roemeense kant loopt alles gesmeerd al wordt de ene truck veel strenger gecontroleerd dan de andere. Wat er in die flessen zit bij Jan in dat kastje? Olie? Net doen of je het niet begrijpt, glimlachen en je schouder ophalen. Beetje honing meegenomen, 2 flessen van 9 kilo per stuk bij hem en 3 bij ons. De onze zien ze niet , want “madame” wordt met respect behandeld en hoeft maar 1 minuutje de cabine uit. Totale tijd bij de grens 0.45 uur. We rijden tot aan Bretcu. 

5 november 2019

We willen om 7.00 uur vertrekken, maar de wekker is niet goed afgesteld. Gelukkig is Jan al wakker en geeft hij een roffel op de deur, zodat we met een kleine vertraging om 7.30 toch rijden. Het is heerlijk weer en om half elf drinken we heerlijk buiten koffie en nuttigen we een omelet.

Verder maar weer, via Arad naar de grens waar we om 16.30 uur aansluiten in een rij van 29 kilometer vrachtwagens. We staan lang genoeg stil om een pauze van drie kwartier te klokken, het gaat tergend langzaam vooruit. Op de vluchtstrook komen steeds meer vrachtwagens te staan met de gordijntjes dicht.

Om 00.30 uur staan we dan toch bij de douane. Dat betekent wel dat de vignetten een halfuur geleden verlopen zijn. De vrachtwagen moet aan de kant en wij moeten meekomen. Boete; 3000 euro. Dan ziet die douanier dat we met 2 vrachtwagens zijn. Ok, dan wordt het 4000 euro voor 2 vrachtwagens. Dat we al heel lang in de rij stonden interesseert hem niet, dat er al die 29 kilometer geen vignet te koop was ook niet. Jaap is niet snel kwaad, maar komt nu echt op stoom. Jan kan beter Engels dus gaat die aan het praten. 1000 euro. Nee, we betalen niet. 400 euro cash, dan gaat een collega mee naar het dorp om te pinnen.

Aan de Hongaarse kant staat inmiddels iemand te springen en “Ollanda, Olanda” te schreeuwen, Jaap had de vrachtwagen zo neergezet dat hij de boel blokkeerde.

Betalen? Nee, we gaan eerst slapen en morgen bellen we de consul, vertel ik hem in mijn steenkolenengels. We zijn nog maar amper bij de vrachtwagens of de douanier komt achter ons aangerend met alle papieren, drukt die in onze handen  en roept; “Go, ride”.

 6 november 2019

Eerst maar eens lekker slapen. Dan gaan we weer verder. In de file rond Boedapest raken we elkaar kwijt, maar voor de grens vinden we elkaar weer.

Onderweg zien we een pijlwagen bij wegwerkzaamheden, de pijl wijst dat we er rechts langs moeten, maar hij staat op de vluchtstrook dus dat wordt wel erg krap.

Diverse grensovergangen gehad, nergens meer controle. Voor we Oostenrijk uitgaan leveren we de tolkastjes in, het restant wordt teruggeboekt. Daar zit dus ook het geld bij dat de voorganger die deze trucks huurde er op had laten staan. De verhuurder heeft liever dat ze ingeleverd worden, ze staan geregistreerd en als iemand er nog één nodig heeft, als ze niet ingeleverd zijn,  moet het kastje gekocht worden. We rijden deze dag door Hongarije en Oostenrijk tot in Duitsland en stoppen als de tijd er op zit. We staan een uur bij Regensburg vandaan. 

7 november 2019

Om 8.30 uur zijn we weer op weg. We verwachten niet dat we thuis zullen komen, er is altijd wel ergens file. Van Euro rastpark Hengersdorf naar Hedel is het bijna 800 kilometer. Deze dag loopt alles echter gesmeerd. Op het drukste moment zijn we precies aan een pauze toe. Grappig dat Jan ineens overeind vliegt; daar gaat een maat van me! Die jongeman stopt hier ook en ze maken een babbeltje. Om 20.45 uur staan we op het terrein bij Quik en is er een einde aan dit transport.

Op vrijdag worden de trucks en opleggers gewassen en weer op diverse locaties afgeleverd.