Reisverslag van transport 2017 naar Moscovei in Moldavië.

Reisverslag van 06-09-2017 naar Moscovei in Moldavië.

Lourian van Helden en Jaap van der Spek.

Allebei voor het eerst namens stichting Movu-Moldova.

Lourian gaat voor de eerste keer naar Moldavië en Jaap voor de 5e keer. Zaterdag 2 september ’17 hebben we de vrachtwagen geladen.

Het geeft ook een band als je als chauffeur mee helpt met het laden, je leert de mensen van de stichting beter kennen. Je hoort ook tussendoor hoe het in Moldavië zal gaan, wat ze nodig hebben en de werkwijze van de stichting.

Woensdagochtend hebben we de truck opgehaald in Woudenberg, in Hedel de oplegger aangekoppeld en vervolgens onze spullen er in gedaan.

Uiteindelijk zijn we om 22.45uur gaan rijden. Het was wel wat laat, maar er waren nog afspraken die avond en volgens de planning moest het kunnen binnen de rijtijden wet.

We hebbend die nacht goed door kunnen rijden, alleen 20 minuten vertraging gehad in Duitsland vanwege een breedte transport die niet door de baustelle kon.

Zo rond 9.45 waren we bij de laatste pomp voor de grens met Oostenrijk, we hebben daar een Go-box gekocht voor tol in Oostenrijk bij een “zeer intelligente man”. Deze knaap snapte er blijkbaar niets van dat wij een Go-box wilde kopen want normaal gesproken zetten ze er hier alleen geld op. Maar gelukkig kwam er hulp voor hem zo konden wij gelijk ook maar even pauze maken.

Na onze pauze gingen we bij Passau de grens over en we waren in Oostenrijk. Oosterrijk was bekend terrein voor Lourian dit vanwege zijn vorige werkgever. Om 15.00 uur kwamen we aan bij de grens naar Hongarije. Hier moesten we ook weer tol betalen, maar die was een stuk duurde geworden.

De rondweg bij Boedapest is ondertussen ook klaar. In de buurt van Kecskemet zijn we om 19.45uur gestopt. De planning is gehaald we hebben 1480km gereden.

06-09-2017

Om 6.00 uur weer gaan rijden. 7.30 aan de grens met Roemenië, maar die hadden blijkbaar meer tijd dan wij. We hebben ander half uur in de rij gestaan. Maar toen konden we gelukkig weer verder. Vervolgens nog even tol betaald voor 7 dagen, dat is voordeliger als dat je 2x 2 dagen doet. Ongeveer 60 euro. Tot Sibiu op 40km na allemaal snelweg. Vanaf Sibiu kan Lourian leren rijden, en dan weet hij ook gelijk waarom een stuur op de auto zit.

Om 18.00 uur zijn we in Bretcu daar hebben we gegeten en gedoucht, we mochten douchen in het hotel dat erbij was.

Bretcu een bekende plaats voor Jaap. Hij heeft er een keer gestaan met een kapotte koppeling van de truck. Een jaar later heeft hij 10km verderop een flinke boete gekregen.

We hebben verder een goede reis gehad, met veel afwisseling van het landschap. In Roemenië waren ze op verschillende plaatsen aan het aardappels rooien en mais en zonnebloemen oogsten. Mais daar gaat het om de korrel en bij de zonnebloemen om de pitten.

Vrijdag op zaterdagnacht komen we aan de grens, met de borden van Cahul erop.

Maar de goede weg is afgesloten. Nou dan gaan we eerst maar een paar uur slapen, er is plaats genoeg om de auto te parkeren.

08-09-2017.

Om 8.00 uur zijn we 300 meter teruggereden (we hadden het aan verschillende mensen gevraagd). Daar was een klein, smal, steil, slecht weggetje naar de grens. De andere weg was nog niet klaar, maar ze hadden de borden al wel veranderd.

Maar toen kwam er een probleem. De brug waar we over moesten is in onderhoud. Er mocht maar Max 20ton over.

Na veel heen en weer gepraat (ook door de burgemeester van Moscovei) kregen we toch geen toestemming om erover te gaan. We moesten naar Galati en daar de grens over maar dat is wel 60km verder en aan de andere kant ook weer 60km. Dus uiteindelijk hebben we 120km omgereden. Dat koste ons weer3 uur rijden. Dus nu kwamen we in problemen met de rijtijden, maar het was niet anders.

Maar ook de mensen uit Moscovei moesten naar Galati komen zij hadden de papieren om in te klaren. De grens aan de Roemeense kant liep zeer goed, maar een half uur. Maar de Moldavische kant duurde 2.30 uur. Valt eigenlijk ook niet tegen. (je moet normaal bij elkaar op 5 uur rekenen).

Ik had het niet geteld, maar volgens mij moest je 100 keer je paspoort laten zien.

Vooral de politie was er puntje precies, zelfs het chassisnummer werd gecontroleerd. Maar we mochten weer verder.

De laatste etappe naar Cahul.

De wegen zijn van asfalt, maar de weg waar we nu op reden zag eruit als een lapjes kat die er heel slecht uitzag. Met veel geluk had je soms 100 meter goede weg.

Onderweg reden we ook nog een begrafenis stoet achterop, het lichaam lag in een open busje, niet in een kist, maar gewoon zichtbaar.

Later die dag de auto geparkeerd op het douane terrein van Cahul, om maandag papieren in orde te maken, en deze parking werd bewaakt. Toen op naar Moscovei waar we naar toe moesten. Daar zouden we slapen en eten de komende dagen. We werden heel gastvrij onthaald.

‘s Avonds zijn we met Vasile naar de kerk geweest. Geluisterd naar het zingen van de jeugd, misschien was er ook en soort Bijbelstudie bij. Maar we konden het niet verstaan want het was Roemeens of Russisch, ik dacht van Roemeens. Moscovei is namelijk verdeeld in 3of 4 talen en er wonen 16 nationaliteiten.

10-09-2017.

Lekker gegeten na een zeer goede nachtrust.

We zijn 2 keer naar de kerk geweest. Een keer in het Roemeens en een keer in het Russisch maar het Roemeens was toch wat makkelijker.

We hebben geprobeerd om nog wat te wandelen, maar het was eigenlijk te heet (33 graden).

11-09-2017.

Eerst goed gegeten, we hebben voldoende eieren op voor een hele week. Toen nog even snel bij een school wezen kijken, maar we moesten om 9.00 uur weer in Cahul zijn. Er waren wat problemen met de papieren, dus wachten maar.

Het was lekker weer onder de bomen. Lourian moest naar de wc. Ik heb hem er een aangewezen en toen hoefde het niet meer. En het zag er aan de buitenkant zo mooi uit. En er werd veel gebruik van gemaakt zo te zien.

We mochten ook nog even met de auto van Vashill even de stad in. Om 12.30 uur mochten we gaan rijden naar Moscovei.

Om 13.15 uur waren ze begonnen met lossen, de temperatuur was daar 32 graden. Personeel genoeg om te lossen, gewoon een hele schoolklas erbij om te helpen.

Het is daar net zo als bij ons, liever een vrachtauto lossen dan in een lokaal zitten. Om 16.00uur was de auto gelost en de papieren voor de terugreis waren in orde gemaakt.

Weer lekker gegeten en ook nog gedoucht.

Na het eten zijn we nog in huizen geweest om wat dekens te overhandigen die Jaap meegenomen had in de cabine. En Lourian wou graag de huizen van binnen zien. Bij het eerste adres was er een oma die haar kleinkinderen moet opvoeden. Vader en moeder zijn weg. Nou is het mij niet helemaal duidelijk of ze samen zijn werken in Rusland en de kinderen een tijd (moet je denken aan bijna een jaar) achterlaten of dat ze definitief vertrokken zijn.

De tweede vrouw waar we kwamen was bijna blind en ze leeft alleen. De dekens die daar op bed lagen leken net poetsdoeken. Ze was zeer blij met de deken en barste in tranen uit van

dankbaarheid. Een (oude) huilende vrouw daar wen je nooit aan.

Vol met indrukken zijn we om 18.00uur aan de terugreis begonnen.

Rond 19.00 uur stonden we in de file voor de grens van Moldavië.

Heel de nacht daar gestaan. Het probleem zat niet in Moldavië maar in Roemenië. Daar hadden ze net zo als altijd weer alle tijd.

02-09-2017.

Om ongeveer 6.00 gingen we door de vrachtwagenscan bij de Moldavische grens

Om 7.00uur waren de papieren in orde en mochten we verder naar de Roemeense grens. Wachten en nog eens wachten en daarna weer wachten. Nou om 11.00uur kwam er beweging in, we konden toen het douane terrein oprijden. Heel de nacht hadden we al contact met een Moldavische chauffeur. Die zei je kunt er nu wel voorbij rijden, maar ja, hoe maak je dat duidelijk aan de douane en politie. Er kwam ook nog een Bulgaarse chauffeur bij.

Gewoon eerst vragen of je er langs mag, maar ja we spreken de taal niet. Geen probleem ze gaan beide mee en het is zo geregeld. Dus om 13.00 uur waren we toch de grens over.

Nog even gestopt bij Galati om een foto te maken van Damen shipyards waarvan het moeder bedrijf in Gorkum is.

Gereden tot Bretcu en daar even gegeten en toen weer verder. Vervolgens gereden tot Ilia en daar overnacht op een bewaakte parking.

13-09-2017.

Om 8.45 uur zijn we weer gaan rijden, nadat we eerst een flinke uitsmijter gegeten hadden. We gingen verder op de oude weg naar Arad. Anders hadden we iets terug moeten rijden. Het is binnen door korter in kilometers en de route is veel mooier. Om 12.30 uur waren we aan de grens met Hongarije. De Roemeense kant geen probleem even paspoorten laten zien, en weer verder. Maar bij de Hongaarse grens ging het bijna fout. Of Lourian dacht dat je voor een Hongaarse politievrouw niet hoeft te stoppen, of hij schrok van haar uiterlijk. De dame zag er uit als een spook met zeer lange nagels. In ieder geval maakte ze hem duidelijk dat je voor een Hongaarse politievrouw ook moet stoppen. Onderweg door Hongarije noch 2x controle langs de weg. Maar alles was in orde.

Om 17.00 uur aan de grens met Oostenrijk, daar was een controle ik denk voor vluchtelingen want alleen de grote ruimtes werden gecontroleerd. Alleen bij ons niet, of het nou komt omdat we de stickers van het rode kruis nog op de auto hadden laten staan weet ik niet. Om 20.00 uur gestopt bijna op de plaats waar we zouden laden.

14-09-2017.

Om 7.00 uur hebben we ons aangemeld om te laden voor Nederland. Om 9.00uur zijn we weer gaan rijden, en op naar huis.

15-09-2017.

Gelost in Nederland, hier en daar wat getankt bij de sponsors, en de truck schoongemaakt en alles ingeleverd, en dan naar huis. We hebben het heel goed gehad, maar toch weer blij om thuis te zijn met een hoofd vol indrukken. In 1 week zoveel verschillen te zien, is erg vermoeiend.

 

Een persoonlijk woord van Jaap.

Er wordt vaak gezegd: het is een druppel op een gloeiende plaat. Als dat zo zou zijn stop ik er onmiddellijk mee, want het verdampt en het is weg.

Maar je moet het zien als een druppel olie tussen de raderen.

En dan moet je onderaan beginnen, dus bij de jeugd, onderwijs en proberen dat de mensen zelf voor hun eigen onderhoud kunnen zorgen.

Dus steeds weer een druppel olie erbij, dan gaat langzaam alles draaien.

Wat mij hier erg opviel was en dat heb ik nergens zo in Moldavië gezien, dat er in zoveel tuintjes tomaten, pompoenen, pepers, aardappelen geteeld werd.

Met een redelijk opbrengst. De oogst was bijna gebeurd, maar als je goed naar de plantresten keek kun je zien dat er goed gedragen was. Je ziet duidelijk de vruchten van het beleid van deze stichting. Eerst controleren of het land klaar ligt en dan pas zaad geven. Controle en leiding geven is nodig, de mensen hebben niet geleerd om te denken en beslissingen te nemen.

 

Dit transport is mogelijk gemaakt door bedrijven en particulieren. Hetzij door geld, diesel, oplegger en chauffeurs beschikbaar te stellen. Van de Beek (gestuurd boren) uit Neerijnen had een hele bijzondere manier. Nodigde familie uit en 2 organisten, en Jaap mocht een power point laten zien over zijn reizen naar Albanië, Moldavië, Ukraine. En de collecte had een zeer goede opbrengst. (was er stil en verwonderd van, JvdS)

                                                                    Lourian van Helden en Jaap van der Spek