Van rijkdom naar armoede

Van rijkdom naar armoede

Reisverslag van 1 -6  t/m 11-6 2020.  Door Henk den Hartog en Jaap van der Spek.

Een gecombineerde rit voor Stichting Draagt Elkanders Lasten uit Ridderkerk naar Botosani  in Roemenië en voor Stichting Movu –Moldova naar Moscovei en Paicu in Moldavië, via douane post Cahul.  

Zaterdag 30 mei hebben wij de  vrachtwagen geladen met 21 ton aardappelen  en  ongeveer 600 kg aan schoenen, speelgoed en kinderkleding voor kinderen onder de 3 jaar voor SDEL. Deze mogen namelijk Moldavië niet in, alleen als ze nieuw zijn. Totaal gewicht was 39800 kg, we mogen niet boven de 40000 kg uitkomen vanwege het maximale gewicht in Europa, Nederland is een van de weinige landen in Europa waar je tot 50000 kilo mag gaan.

Maandagavond zijn we om 22.30 uur gaan rijden vanuit Hedel, doorgereden tot dinsdagavond 20.00 uur. Toen waren we in Hongarije,  Szolnok,  2 uur rijden voor de grens met Roemenië  (Bors, Oradea). Een goede en voorspoedige rit gehad, wat extra controle i.v.m.  Corona virus. We moesten verschillende vignetten kopen, ieder land heeft zijn eigen regels en wetten voor het vrachtverkeer.  (Hoezo EU?)

Woensdag  3 juni zijn we om 5.00 uur weer gaan rijden.  In Roemenië  was het koud, maar 8.5 graden, terwijl het in Nederland 30 graden was. Voor Henk, die voor de eerste keer  zo’n reis deed, was het rijden wel wennen, slechte, soms hele slechte wegen, vooral op de speciale vrachtwagenroute door de steden. Je kunt de spoorlijnen maar met  max. 10 km per uur over gaan, anders kun je heel de cabine opruimen.  (Werkt beter als bij ons de drempels). Het was wel moeizaam rijden in de bergen met maar 440 pk en bijna 40 ton totaal gewicht, soms ga je niet harder dan 20 km per uur. Bij de afdalingen kostte het veel inspanning om de snelheid laag te houden. Maar om 18.30 uur zijn we dan toch in Botosani, waar we 5000 kg aardappelen  en de kleding etc. moeten lossen. We werden hartelijk verwelkomt door Sebastian en zijn vrouw Diana,  we hebben daar lekker gegeten en gedoucht. (Soms denk ik: was mijn maag maar wat groter). En we hebben veel gepraat, nou ja, Henk en Sebastian want die kunnen Engels.

Donderdag 4 juni  zijn ze om 8.00 uur gaan lossen en wij ontbijten . Om 9.30 uur gelost wat voor Botosani bestemd is. We hebben meegeholpen met de kleding lossen die lag nl. voor in en moest over de aardappelen heen. En we zijn nog even gauw bij een paar mensen (gezinnen) aardappelen wezen brengen. Voor Jaap was het leuk om weer de mensen te ontmoeten die hij ook in februari 2019 ontmoet heeft. Dat is wederzijds. Het grote gezin op de foto krijgt van Jaap bij de aardappelen ook een mes om ze te schillen. Hij had het voor een ander gezin meegenomen,  die waren vorig jaar aardappelen aan het schillen met een broodmes, maar hij kon daar nu niet naar toe.                                                                                                        Om 11.15 zijn we gaan rijden naar Moldavië via Galati, een rit van ruim 300 km, de eerste 80 km is een slechte weg, daarna redelijk tot goed, door veel dorpen en dorpjes. Maar om 17.30 waren we toch aan de grens, aan de Roemeense kant hadden ze ploegwissel en dat duurt gewoon 1 uur. Om 19.00 uur mogen we naar de Moldavische kant van de grens. En dan begint het circus weer.  Kenteken controleren of de nummers wel kloppen met het chassisnummer, ze kruipen er echt helemaal onder. Nog wat problemen met documenten zoals altijd, ze hebben iedere keer wat. Het beste kun je douanebeambten hebben onder de 40 jaar. De ouderen zitten nog zo in het communistisch denken. Maar om 22.30 uur mochten we toch gaan. Gelijk over de grens eerst tanken en ook weer een vignet kopen. Uiteindelijk zijn we 1.00uur bij Vasile Lupu  in Moscovei. Daar zullen we 3 nachten slapen.

5 juni. Om 8.00 zijn we gaan rijden naar de douanepost in Cahul . Dat liep vrij goed  en om 10.30 uur is alles ok.  We konden gaan lossen en de aardappelen waren van zo’n kwaliteit dat ze gelijk uitgedeeld  mogen worden zonder dat ze na 3 dagen nog een keer gekeurd moeten worden.  Terug naar Moscovei en daar 9 ton aardappelen gelost. Maar eerst even koffie gedronken bij de buurman van het los adres (Pjotr) een bekende van Jaap op zijn eerdere reizen.  Toen naar Paicu  ongeveer een uur rijden.  Daar zijn we in oktober/ november 2019 ook geweest met 2 vrachtwagens. De 7 ton aardappelen zijn er zeer snel uit, volgens mij in 45 minuten en dat alles met de hand gelost en naar binnen gedragen.                                        De jongen op de foto bracht aardappelen weg  bij kerkmensen  die het zelf niet konden halen. Hoeveel conditie moet die jongen hebben om met zo’n kruiwagen  met zo’n smalle band over die zandwegen die nog omhoog liepen ook te kunnen kruien.  Maar ook een stuk naastenliefde.

Op deze foto  zijn we aan het lossen in Paicu. De barbecue hadden we ook meegenomen voor het kinderopvanghuis . Het huis ziet er nu mooi uit, gebouwd van sponsorgeld.Het ziet er allemaal welvarend uit, ook de kleding die ze aan hebben, maar het is allemaal kleding die wij in Nederland wegdoen.Er zit echter een hoop verdriet  aan de binnenkant. Kinderen die verlaten zijn door vader en moeder, of waar de ouders uit moedeloosheid  en machteloosheid aan de drank geraakt zijn, zodat ze niet meer voor hun kinderen kunnen zorgen. Kinderen die uit huis gezet zijn omdat er geen eten meer is. 

We hebben even  met Tamara gesproken (op afstand) die in verband met het corona virus in quarantaine was omdat ze met iemand die besmet was in kontakt was geweest.We zijn ook niet bij mensen op bezoek geweest daardoor.Om 17.00 weer terug in Moscovei, alles goed gegaan en lekker vroeg klaar, rust!!

 6 juni zijn we gaan wandelen ongeveer 6 km. Ook om bij Pjotr honing te kopen en die dan in Nederland weer te verkopen om hem zo te kunnen steunen. Een man  die echt vooruit wil. Verschillende tunnelkassen met tomaten en kleine komkommers.Maar je moet dan ook weer binnen komen en uitgebreid koffie drinken met hartige cake en worst en koekjes erbij. We hebben ongeveer 36 kilo gekocht. En hij heeft ons weer terug gebracht met de auto. 

Deze 2 foto’s  horen bij elkaar.  Het is moeder en zoon. Een verstandelijk gehandicapte zoon, die op 11 jarige leeftijd bijna verdronken is, geen begeleiding heeft gehad en door de angst zijn verstand kwijt geraakt is. Wat zal er met die zoon gebeuren als moeder er niet meer is? Als het regent dan loopt het water langs haar voeten heen naar beneden, wat moet ik meer zeggen? Het is een brok ellende.  Was dit maar een uitzondering, maar of je nu in Roemenië of Moldavië bent, op dit gebied is er zeer veel overeenstemming met elkaar.   

’s-Middags hebben we met Vasile aardappelen uitgedeeld in de omgeving waarbij we onderling bespraken of er nog zouden zijn die in nood verkeerden en de Heere om voedsel  hebben gebeden. Tot onze grote verwondering was dit het geval bij het volgende adres waar een oude moeder met haar dochter en kleinzoontje niets meer hadden dan twee aardappelen om te eten van de vorige dag. Die oude vrouw gaf ons te kennen dat zij met deze aardappelen een gebedsverhoring mocht ontvangen en huilde van blijdschap en loofde God. Dit was werkelijk een zegen op alle moeite en inspanningen die we met elkaar mogen verrichten om onze verre naaste te helpen. ’s-Avonds een zeer goed gesprek met Vasile gehad over de kerkelijke achtergronden en het belijden en beleven van het ware geloof en de cultuurverschillen die er kunnen zijn.  

Zondag 7 juni  zijn we ‘s-morgens naar de kerk geweest gedeeltelijk in de openlucht. Het was voor hen Pinksteren, waarbij zij ook het Heilig Avondmaal hielden. Ons werd gevraagd om wat tot de gemeente te spreken wat Henk dan ook heeft gedaan in het Engels, dat dan vertaald werd door Vasile. Het mooie was als het over wezenlijke zaken ging er een algemene instemming met Amen werd gehoord uit hun midden.

In de middag hebben we diakenen werk gedaan.  (zie foto,s)

Ook bij die uitdeling ontmoeten we een oude vrouw die net twee weken weduwe was met haar dochter en haar man,  (alcohol verslaaft) waarbij die oude vrouw in tranen met de handen omhoog gevouwen God dankte voor dit voedsel en zo ook een gesprek plaatsvond waarbij Vasile het weer vertaalde en zij toen spontaan vroeg of wij ook een gebed met hen wilden doen, wat we ook hebben mogen doen.

 8 juni  zijn we om 7.15 uur gaan rijden. Een goede reis naar huis gehad, weinig problemen aan de grenzen. In Hongarije iets over de grens met Roemenie hebben we in de vrachtwagen overnacht en zijn om 10.00 uur op 9 juni onze reis vervolgd naar Baden-Baden in Duitsland waar we hebben overnacht bij een voorganger David Anpec waarvoor wij van Pjotr augurken, tomaten, honing, schapenkaas en speciaal zonnebloemenbaksel hadden meegekregen om bij hen af te geven. Wij mochten toen zeer gastvrij bij hen thuis slapen, het was al 2.00 uur ’s-nachts inmiddels, en de volgende morgen ontbijten. Om 11.00 uur hebben we onze thuisreis voortgezet. Het was wel een stukje omrijden, wat extra diesel kost, maar als je geen ontbijt hoeft te kopen dan  kun je de kosten tegen elkaar wegstrepen. Woensdagavond  10 juni  mochten we om 18.00 uur behouden thuis zijn.

Persoonlijk woord van Henk.

Het was voor mij, Henk, een onverwachte reis waar ik wel tegen opzag maar Jaap ken ik al vele jaren en heb dan ook deze reis met vreugde en grote voldoening mogen doen. Hierbij bedenkend wat wij in overvloed al niet hebben en je zo een bijdrage kunt en mag leveren om voor je vere naaste iets te mogen doen in het stoffelijke maar ook verrassend ondanks de taal barriere toch ook met hen over wezenlijke zaken mochten spreken zowel met de voorgangers als met de kerkleden en de bezochte mensen. Daar heb ik graag mijn verlofdagen voor over gehad en hoop bij gezondheid indien gewenst het nog eens te doen.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •