Reisverslag van week 36 naar 1 adres in Roemenië en 3 adressen in Moldavië.

 Deze reis stond eigenlijk gepland in week 13, maar is door de corona niet door gegaan. Op zaterdag 1 augustus hebben we de eerste trailer geladen in Dronten, daar hadden we een hele kantoor inventaris opgeslagen, veel kasten en bureau stoelen, en maandag 3 augustus hebben we de kasten vol gedaan met zakken kleding. Voordeel is dat er meer mee kan, nadeel dat je goed moet opletten dat ieder adres de spullen krijgt die beloofd zijn, vooral in Moldavië is de controle van de overheid erg groot, ze willen precies weten waar alles is gebleven…….Zaterdag 29 augustus is de tweede trailer geladen in Brakel. En omdat we nog plaats overhadden zijn er nog stoelen bij geladen voor Codlea in Roemenië.

We zijn maandagochtend  31-8 om 5.15 uur gaan rijden vanaf Neerijnen.Een goede reis gehad deze dag. We zijn om 19.45 uur gestopt in Pöchlarn  in Oostenrijk. (1 uur rijden voor Wenen).  

 1-9. Om 5.15 uur weer gaan rijden. Aan de grens met Hongarije kregen we een uur vertraging vanwege extra controle aan de grens. Toen nog een uur in de file gestaan vanwege werkzaamheden, en daarna nog 3 keer van de weg af voor politie controle.Rond 16.00 uur aan de grens met Roemenië, dat liep heel goed. Om 22.00 uur In Codlea . (22.00 uur is Roemeense tijd het is daar een uur later als bij ons). Nadat we de vrachtwagens ergens geparkeerd hebben, zaten we even later toch aan een heerlijk Roemeens gerecht. Soep met zeer veel vlees en een gevulde paprika (speciale Roemeense paprika) en zelfgemaakt appelgebak als nagerecht.

 2-9.  Om 7.00 uur ontbijt. Gelost bij Rafaël in Codlea. Rafaël is een dagcentrum voor kinderen en volwassenen met een lichamelijke/verstandelijke beperking.

Om 9.00 uur zijn we weer gaan rijden naar Moldavië.

Om 16.00 uur aan de grens. Aan de Roemeense kant  liep het vrij aardig .Volgens mij 1.30 uur. Maar aan de Moldavische kant begon het. Problemen met het leeg gewicht van 1 truck. De truck was zwaarder dan er op het kenteken staat. Maar zoals altijd als je een uur of 3, 4 gestaan heb dan is er een oplossing. Dus toen naar de hoofdstad Chisinau om de goederen vrij te maken bij de plaatselijke douane.

3-9.  Om 9.15 uur de papieren ingeleverd bij een douane exporteur en toen wachten en nog eens wachten en koffie drinken, dat is daar ook te koop. En dan weer wachten. Maar om 17.00 uur mochten we vertrekken met een hoop papieren voor als we politie controle krijgen  onderweg naar de losadressen. Wat er allemaal opstaat weet ik niet, ken geen Moldavisch , maar het zal wel goed geweest zijn want er stonden veel stempels op, vooral rode stempels doen het goed daar.

Om 18.15 uur stonden we bij het bord van het dorp waar we het eerst moesten lossen, zie foto.

We moesten bellen als we daar waren, dan konden ze ons begeleiden de laatste km.  Dat was nodig ook want de elektriciteitskabels moesten omhoog gehouden worden om er onderdoor te kunnen. (zie videoclip)Nog wat takken van een boom afgezaagd. Maar dan ben je ook ergens. We waren de eerste grote vrachtwagens die het dorp binnen reden. Een hoop mensen kwamen naar buiten.Hier moesten we goederen lossen voor de diaconale werkgroep van de gereformeerde kerk van Zuilichem en van de protestantse kerk van Ugchelen. Nog even wat gelost tot het donker werd. Daarna gedoucht en lekker gegeten. Wat we gegeten hebben weet ik niet meer, maar het was veel en lekker. Maar waar moeten wij slapen? Voor ons geen probleem, we slapen gewoon in de auto. Maar dat vonden ze toch maar niets, Dima  wist nog slaapplaatsen, maar daar moest je met de auto naar toe, het was te ver om te lopen. Er konden er 2 met hem meerijden, dus Henk en Jaap stapten in. En Dima rijden en hij bleef aan het rijden, we zeiden tegen elkaar als hij zo door gaat zitten we weer in Chisinau, en inderdaad daar werden we afgezet, een groot huis, een kinderopvang huis volgens ons, daar hebben Henk en Jaap samen de nacht doorgebracht. 

4-9. Om 8.00 uur ontbijt en om 9.00 uur zijn we weer aan het lossen.
Een jongen met beperking (hij kan moeilijk lopen) heeft de dag van zijn leven.
Hoe hij zo snel in de trailer kwam snap ik nog niet, en zo gaf hij de spullen aan die de anderen naar binnen dragen. Later heeft hij ook nog geholpen om de papieren vast te houden, en steeds de juiste aan te geven. Henk belooft de driewieler aan hem. (Foto 1) Wij zeiden nog tegen Henk;” Joh, dat kun je niet zeggen, want je weet het niet”. Maar later kregen wij een foto dat hij de fiets gekregen heeft (foto 2).Na het lossen weer lekker eten en om 14.00 uur zijn we weer gaan rijden. De kabels weer omhoog houden en zo konden wij er onderdoor. 

Op naar Tamara in Paicu. Onderweg kwamen we nog een vrachtwagentje vol met witte druiven tegen waar wijn van gemaakt gaat worden. 
Vlak voor Paicu is er een viaduct met een bord dat het viaduct maar 3.5 meter hoog is, maar met een flinke vaart kom je er wel onderdoor. (Je moet ook niet alles geloven wat er op de borden staat).
En om 17.45 uur zijn we bij Tamara. Een hartelijke ontmoeting tussen Tamara en Jaap, in juni heeft hij Tamara alleen op afstand gesproken i.v.m. corona, hij was daar toen met een vracht aardappelen. Maar ook voor Henk was het een blij weerzien, gezien de problemen vorige jaar november toen Henk gevallen was. Eerst even wat lossen en dan eten.
We hebben niet alles gelost want de goederen voor Moscovei lagen een beetje in de weg, en omdat we het weekend toch bij Tamara zijn, gaan we zaterdag eerst in Moscovei lossen en dan verder lossen in Paicu. 

5-9. lekker geslapen, het was wel een beetje warm daar net onder de nok van het kindertehuis. Overdag is het meer dan 30 graden. Henk had het beter die mocht in de Kings room slapen, maar dat matras was een beetje hard volgens hem. Het huis is volgens mij helemaal af. Er kunnen nu 25 kinderen opgevangen worden. Nu de buitenkant nog verder afwerken. Maar iedere keer als we weer komen is er hard gewerkt, zelfs het dierenverblijf is al klaar. Om 9.00 uur zijn we weer gaan rijden nu naar Moscovei om daar de rest te lossen en de goederen voor Tamara apart te houden. Bij Vasile in Moscovei hebben we na het lossen gegeten. Jaap heeft nog even 60 kg honing via Pjotr gekocht om die in Nederland te verkopen en zo de imkers in Moldavië te steunen. Terug naar Tamara in Paicu daar de laatste spullen gelost. 

6-9. Zondag. De kerkdienst begon om 10.00 uur en duurde ongeveer tot 12.30 uur. Het was een buitendienst en dankdag. (foto 3) Dankdag houden met op de achtergrond de verdroogde zonnebloemen (foto 4) en mais(foto 5). Na april heeft het daar bijna niet geregend de oogst is mislukt.Aan het einde van de kerkdienst kreeg ieder een bord eten. Ontroerend met zo’n achtergrond.Jaap zijn overhemd daar zaten wat kreukels in. Onder het eten voor de kerkdienst zei een jongeman: ”Kom maar even mee na het eten”. Mee naar boven, deur op slot en toen werd zijn overhemd gestreken, en dat niet zomaar door iemand kwamen we later achter. Het was ook een spreker in de kerk. Dus een voorganger streek het overhemd van Jaap (foto 6).De rest van de dag hebben we rust gehouden.

7-9. om 7.45uur zijn we gaan rijden richting huis.
We wilden eerst bij Galati de grens over, maar daar stond een grote file. Tamara had even gebeld naar een kennis van haar bij de grens. Dus toen maar weer richting Leova. Daar hadden we de keus of via Hincesti , dat is ongeveer 45 langer of de korte weg vlak langs de grens, maar dat is een grindweg. Die toch maar genomen (foto 7). Aan de grens was het heel rustig, gelijk aan de buurt. Maar we hadden een lekke band. Dus even band wisselen. We moesten even 5 minuten wachten na het banden wisselen, want dan hadden we de wettelijke rusttijd op de kaart staan. In die tijd hebben Ron en Henk eerste hulp verleent aan een man die onder de auto lag, de auto was van de krik gevallen en lag dus op die man. ‘s Avonds nog een politie controle. Ron mocht door maar Jaap moest het parkeer terrein op, maar voor hij stilstond zwaaide de agent dat hij door kon gaan. Tot 21.00 uur gereden.

8-9. We hebben daar een goede nacht gemaakt, tegen 8 uur zijn we weer gaan rijden. Rond 12.00uur zijn we aan de grens met Hongarije. Een file van bijna 3 km voor de grens, daar zijn we voorbij gereden, omdat we een humanitair transport zijn, de stickers zijn nog op de auto zodat ze het goed kunnen zien, en dan wordt dat geaccepteerd en laten ze ons er tussen vooraan. Maar dan moeten we toch nog een uur aanschuiven. Aan de grens met Oostenrijk is het gelukkig rustig zodat we daar snel over zijn.
Om 18.00 uur zijn we in Weide am See om daar riet te laden voor Den Hartog uit Leerbroek.
De afspraak was dat we woensdag ochtend zouden laden, maar hij begon er toch ‘s avonds aan.

9-9. om 7.00 uur verder laden. Iets over 10.00 uur zijn allebei de vrachtwagens geladen. Even koffie drinken met die man die oorspronkelijk uit Noordeloos komt. Maar om 10.45 zijn we gaan rijden naar Den Hartog in Leerbroek.

10-9. Om 14.30 uur zijn wij op donderdag bij Den Hartog rietdekkers bedrijf om daar het riet te lossen. En om 17.00 uur is de reis ten einde.
En rit van bijna 5500km, maar ook een rit met veel voldoening als je de blijde gezichten ziet in Moldavië en de gastvrije ontvangst, en ze zijn bang dat we honger lijden als we daar zijn. Van het weinige dat ze daar hebben geven ze veel weg.

De chauffeurs,
Henk Heikoop.
Ron Heikoop.
Everhart Nijhof.
Jaap van der Spek.


Ron was al een chauffeur aan het werven. Daniël, 9 jaar oud, genoot er duidelijk van.  (foto 8 en 9) 

Henk maakte iemand heel blij met een pak, het was meer dan 30 graden maar het pak ging compleet aan voor de kerkdienst. (Henk, waar moet jouw “tonnetje” nu in?) foto 10

Namens stichting Movu-Moldova en de diakonale werkgroep van Zuilichem en Ugchelen, dank aan de bedrijven die hun materiaal belangeloos ter beschikking hebben gesteld en de chauffeurs die hun tijd gaven voor dit transport. 

Dan volgen nog een aantal foto’s die gemaakt zijn van het uitdelen van de goederen. Vasile stuurt er altijd heel veel door. 

De elektriciteitsdraden hangen te laag

  • foto 1

  • foto 2

  • foto 3

  • foto 4

  • foto 5

  • foto 6

  • foto7

  • foto 8

  • foto 9

  • foto 10